z pəncərənin qarşısına keçib anamı gözləyirdim.Ən qəribəsi de odurki uşaq evinə ziyarətə gələnlərin hamısının qucağına qaçıb ana deyirdim.Amma onların heç biri mənim anama oxşamırdı.Mənim anam simasını belə xatırlamadığım anam.Hər gecə yatmamışdan qabaq dua edərdim. Allaha yalvarırdm ki,bu dəfəsində yuxuma girsin.Mən onu görüm.Amma yox o yuxularıma belə gəlmirdi.Sonradan artıq özüm üçün xeyali ana cizgisi yaratdım.Saçları uzun, gözləri al qehveyi idi.Əynində ise ağ uzun don var idi.O mənə uzaqdan baxıb əl eləyirdi.Ana məni apar burdan çox tənhayam demeyimə baxmayaraq o məni aparmadan gedirdi.Artıq uşaq evində boyuk ana dediyimiz qadın mənim pencərədən ayrılmamağıma əsəbləşirdi.O mənim arxamca qışqırıb söyüşlər söyürdü.'Anası kim bilir kimdən peydahlayıb bu bicbalanı.Sonra da atıb bizim üstümüzə.Pozğunun doğduğu bundan artıq olmayacaqki...'Mən çox aqlayırdım.Anama pozğun demə deyirdim.O sözün mənasını bilməsəmdə anama yaraşdırmırdım.Məni m gözümdə anam bir mələk idi.Sadəcə onun şəklini görmək istəyirdim.Onlar bunu belə məndən gizlədirdilər.10 yaşıma girdiyimdə artıq çox deyishilmishdim.Kobudlaşmış loru dildə desək bir xuliqana çevrilmişdim.Heç kəslə yola getmirdim.Pəncərənin dibindən de artıq ayrılmışdım.Nə ümidim var idi ne de sevgim.He men artıq anama sevgi deyil nifrət bəsləyirdim.O artıq ne yuxularıma girirdi nə də gözümə görsənirdi
Jale qarşımda oturmuşdu.Birdən yanıma gəlib barmağı ilə gözlerimə toxunaraq göz yaşlarımı sildi:
Bes sonra?
-Sonra artıq döyülməyə başlamışdim.Uşaqlar mənimlə yola getmirdi.Qizları incitdikləri üçün bəzi oqlanları yaxşica əzişdirirdim.Buna görə de böyük ana tərəfindən döyülürdüm.O artəq belimdə çubuqları qırmaqdan yorulmuşdu.Ən gülməlisi də o idi ki onun döyməyi məni incitmirdi.Men onsuzda ailəsiz idim.Onun döyməyi ailəsiz olduqum həqiqtindən acı ola bilməzdi.Heç kəsim olmadığı üçün vurma atama səni şikayət edecəm deyə bilməzdim.Buna nə dilim nə də haqqım çatırdı.O bəzən qəzəblənirdi.Məni döydüyü üçün deyil meni döyərkən