ağlamadığım üçün qezəblənirdi.Amma mən ağlamırdım.Bədənimdən çox ürəyim o qədər daşlaşmışdı ki sadəcə səhərləri duranda belimin ağrisini hiss edirdim.Mənim günahım sadəcə onun kabinetinə icazəsiz girmək idi.Mən sadəcə ailemin kim olduğunu öyrenmek isteyirdim.
-Bes öyrənə bildin?
-Hə bir az gec olsa da artıq 16 yashima girendə hər şeyi öyrəndim.Mən qəddarlaşmışdım.Böyük ana dediyimiz qadını Asiflə yaxşıca əzişdirmişdim.Bilirsən bütün içimdə yığılanları ona qusdum.Onun mənim bədənimdə yaratdiği izləri mən ona sadəcə təpik atmaqla içimi soyutmuşdum.Məndən fərqli olaraq o ağlayirdi.'Döymə, yazıqam' deyirdi.Mən isə onun kimi gülmürdüm.Gözlərim yaşarırdı.Özümü artıq tanimırdim.Amma o məndən qorxub bütün gizlətdiyi sənədləri qaytarmışdı.Mən hər şeyi öyrənmişdim.Anam uşaq evinin qapisina meni buraxdıqdan sonra intihar etmişdi.He o özünü asmışdı.Mən bunları danışdıqca Jale aqlayırdı.Kişi aqlamaz deyirlər.Yalan söhbətdir.Gözlərimin yaşları dodaqlarıma toxunub köynəyimi ləkələndirirdi.Mən danışdıqca gözümdə bütün keçmiş xatirələr film kadrları kimi işıqlanirdi.Mən hər şeyi danışırdım.Onun mənə yazıqı gəlməsi üçün deyil sadəcə bunları bilərək nifrəti bir azda olsun azalsın istəyirdim.Birdən o mənə yaxınlaşaraq gözlərimin içinə baxdı:
-Desənə ikimizde atasız anasız imişik.Bəs intihari öyrəndikdən sonra anana azda olsa haqq verdin?Bəlkədə yaşadıqı mühit ve yaxud ailəsi onu buna məcbur etmişdi.
-Meni qoyub getdiyi üçün ona haqq vermeliydim?
-Men ele demek istemedim.Sadece o da istəməzdi səni itirsin...Bəs niye intihar eləmişdi?Bunu öyrənə bildin?
-Heç niye guya ki meni saxlamağa gücü çatmayib.Bilirsen bu sadece behanedir.Mən ,öz boğazına yeməyə belə bir şey tapmayib uşaqina isə balaca tike çöreyi yedizdirerken her sheyin düzələcəyinə inanan şəxsə ana deyərəm .Ölmək qaçışdır.Hə mənim üçün ana anlayışı başqa cürdü.Mən məni ora qoyub gedən qadina ana deye bilmerem.Bu esl analara haqsizliq olar.O sadece zeyif olaraq meni doğar-doğmaz atıb intihara bash vurdu
-Bes atan?