anamın sesi meni fikirlerden ayırdı.

-Gözünü döyme, Hesen dayının oğlu.

-He xatırladım. ,- nehayet beynim öz funksiyasını yerine yetirmişdi,- ne olub ki, ona?

-Onlar sene elçi düşüb. Senin de geldiyini eşidib tezlikle nişan etmek isteyirler. Atan da razıdır. İki il nişanlı qalın instutu qutarandan sonra da toy ederik.

Anam bunları ele rahat danışırdı ki, sanki bele de olmalıdır.

-Mama, men burda iki kiloqram qend deyilem meni istediyinize alıb veresiniz ! Toyu da edib sonra xeber vererdiz onsuz da keçibdir artıq! ,- ayağa qalxıb ellerimi qoynumda çarpazlaşdırıb anamın üzüne baxdım.

-Sesinin tonunu aşağı sal !! Men sene bele terbiye vermişem?! Sen ne vaxtdan bizim qerarlarımızı müzakire edirsen?!

Birden-bire bu qeder sert reaksiya vermeyim belke de yanlış idi. Ancaq danışılan ve menden xebersiz hell olunan menim heyatımdır. Bir kenarda tamaşaçı mövqeyinde oturası deyildim.

-Men heç vaxt size qarşı çıxmamışam ancaq bu menim heyatımdır. Fikretle bağlı bele bir düşüncem yoxdur. Ümumiyyetle aile qurmaq haqqında hele ki, düşünmürem.,- bu sefer sözlerimi nisbeten sakit tonda deyib yeniden anamın yanına eyleşdim.

- Get atanla danış. Men qarışmıram daha.,- deyib ağzımı açmağa imkan vermeden otaqdan çıxdı.

Sehere qeder gözüme yuxu getmemişdi. Hesen dayı atamın uzaqdan qohumu idi. Onların bele bir fikri olduğunu yoldaşı Nazile xanımın ve Fikretin baxışlarından hardasa hiss etmişdim. Ancaq bu meselenin bu qeder ciddi olduğunu, üstelik atamın da üreyince olduğunu heç ağlıma da getirmemişdim. Sehere yaxın yuxuya getmeye çalışsam da bu defe de heyetimizdeki xoruzların sesi imkan vermemişdi. Odur ki, eseble ayağa qalxıb eynimi deyişib heyete endim. Anam süfreni hazırlayarken meni görse de heç üzüme de baxmırdı. Bilirdim ki, Dünenki danışığıma göre üzr istemeliyem. El-üzümü yuyub süfreye yaxınlaşırdım ki, Raul qarşımı kesdi.

-Xanım ne tez oyanıb? ,- seher-seher adam tapmışdı esebleşdirmeye.

-Bu xoruzlar imkan verse yatardım! ,- yarı eseb yarı

<< 1 2 [3] 4 5 ... 174 >>