dayanmışdım. Nelerse deyib içimdekileri dile getirmek isteyim güclü olsa da buna taqetim yox idi.
-Camal ona atasının adını qoyanda ne hissler keçirtmişdi az-çox duya bilmişdim. Her gün işden gelende az qala bizim üzümüze de baxmayıb evvelce Zamanın yanına qaçıb onu öpüb qucaqlayırdı. ,- İstehza ile gülümseyib başımı qaldırıb Orxana baxdım ,- Bilirsen, Zamanın da ona qarşı sevgisi ayrı cür idi. Her defe Camalı görende gülürdü. Ağlayanda bele Camalın qucağında sakitleşirdi.
-Bunları fikirleşib özüne daha da eziyyet verme. Uşağın da ruhunu incitme bacı. Yaraların hele tezedir başa düşürem seni amma çalış özünü ele al. ,- üzümü ovucları arasına alıb meni başa salmağa çalışırdı ancaq men bunları duymurdum.
-Men atamı incitdim, Allah da meni cezalandırdı. ,- Orxandan ayrılıb yanımdakı çantadan Zamanın paltarını götürüb özüme sıxaraq yeniden yatağa uzandım.
Balamın paltarlarını qoxlayıb bu defe sakit, sesim eşidilmeyecek halda ağlayırdım.
Evvel kimlerinse övlad itkisini eşidende qeherlenib onları başa düşmeye, derdini anlamağa çalışsam da indi anlayırdım ki, bunu yaşamaq tamamile ayrı duyğudur. İnanmırdım bundan sonra ne vaxtsa ürekden gülüb, yeniden evvelki heyatıma qayıda bilerem..
Bu düşüncelerden meni qapının sesi ayırmışdı. Camalı qarşımda gördükde heç ne demeden baxışlarımı başqa semte yönlendirdim. Camal qarşımda eyilib elimden tutaraq
-Gedek? Burda qalmaq sene yaxşı tesir etmir. ,- deyib üzümü sığallayırdı. Bir kişi kimi güclü görünüb mene destek olmağa, yaralarımı yavaş-yavaş sağaltmağa çalışsa da Camalı yaxşı tanıyırdım, indi belke menden bele daha beter halda idi. Başımla razılıq verib onun kömeyi ile ayağa qalxdım. Elimdeki paltarları menden alıb çantaya qoymaq istesem de elini nece iteledimse ardınca özüm de bu kobudluğuma göre peşman olmuşdum. Ağır addımlarla heyatımdan heç vaxt silinmeyecek ağır gün yaşadığım xestexanadan çıxıb maşına eyleşdim. Camal sükan arxasında, Orxan ise arxada menimle birge oturub yol boyu dinmeden meni qucaqlayıb

<< 1 ... 88 89 [90] 91 92 ... 174 >>