Sevincle Vüsale yene de toy günümüzdeki kimi qayğıma qalıb, meni tek qoymurdular. Her kes meni başa düşmeye, anlamağa çalışsa da neler hiss etdiyimi, içimdeki tüğyanı sadece men bilirdim.
Geldiyimden beri bir kenarda oturub, yerimden terpenmemişdim. Qızlar defelerle meni yemek yemeye razı salmağa çalışsalar bele ağzıma bir tike de qoymamışdım. Günortadan sonra çalınan qapının ardınca içeri giren anamla Orxanı gördükde yerimde donub qalmış, gözümden yaş gile-gile axırdı. Anam ağlaya-ağlaya mene doğru gelib ana nevazişi ile meni bağrına basaraq öpüb qucaqlayırdı.
-Maman qurban sene. Ağlama. Ağlama qızım. ,- bu sözleri tekrarlayıb özü de menimle birge dayanmadan ağlayırdı.
-Mama, oğlum öldü. ,- sinemden ele bir hönkürtü çıxdı ki, az qala nefesim kesilirdi. Anam bu halımı görüb tez yanındakı suyu üzüme çileyib meni özüme getirmeye çalışırdı. Ancaq menim heç ne vecime deyildi, sadece anamı qucaqlayıb ağlamaq isteyirdim.
O qeder ağlamışdım ki, axır halsız şekilde anamın qucağına düşüb qalmışdım. Ağlamaqdan artıq gözlerim ağrıyır, üstüme ağırlıq çökürdü. Anam meni dizine yatırdıb uşaqlıqdakı tek saçımı sığallayıb ezizleyirdi.
-Son beşik balam, ağlama daha özüne gel.
-Atam bildi amma gelmedi, he? ,- bunu ele sakit, heyecansız halda soruşmuşdum ki, özüm de teeccüblenmişdim. Anamın sessizliyinden anlamışdım her şeyi. Ancaq heç ne demeden susub qalmış, bugünümde bele meni bağışlamayan atamı günahlandıra bilmirdim..Oğlumun ölümünden dörd aya yaxın vaxt keçmişdi. Bu günler erzinde tam menasıyla olmasa da nisbeten özümüze gelmişdik. Her iki-üç günden bir balamın mezarına gedir, nefesim kesilene qeder ağlayırdım. Bilirsiniz, mene ağır idi. Bir günün içinde heç bir sebeb olmadan sağalması ümidi ile yanına gelib aparmaq istediyim balamın cansız bedeni qarşılamışdı meni. Belke de özümü evvelden buna hazırlasam bu qeder derin sarsıntı keçirtmezdim. Bezen Camal meni gücle mezardan ayırıb eve getirirdi. Her defesinde ora getmeyin mene nece pis tesir etdiyini görüb, getmek

<< 1 ... 92 93 [94] 95 96 ... 174 >>