Bir şəhər var idi. Burda hamı hamıya düşmən idi, hamı bir-birinə nifrət edirdi. Hər gün davalar, qırğınlar. Allahı unutmuşdu hər kəs və Allah da unutmuşdu bunları. Belə Allahsız insanların uşaqları da çox axmaq və vicdansız idilar. Həyatları da çox iyrənc idi. Sevgiləri də boş idi... Nəyə gərək onların pulnan sevinc görməkləri, əgər o sevinc pulnan ölçülürsə? Əgər səhər yenə: savaş, nifrət, günah? Onlar elə bilirdilər ki, "Əbədilik" ancaq burdadır, ona görə də sakit və sülhnən yaşamağı istəmirdilər. Onlar boş şeyləri müqəddəs sayıb, onun üstündə qan tökməyə hazır idilər, səhv ya düz olduqlarını bilmək istəmirdilər. Amma bir gün...
Bir gün şəhərə göydən bir işıq vurdu. Cəmiyyət qorxdu... Onlar bu barədə hər dəfə danışırdılar, amma heç vaxt gözləmirdilər. Onlar həmişə yalnız öz sözlərində Allahdan qorxurdular. Ancaq indi... İndi onlar hamısı dilsiz qoyunlara çevrilmişdilər. Əllərini göyə qaldırıb, dua eləyirdilər. Cəzadan çox qorxurdular, çünki bilirdilər - günahkardılar.
-Allahım, sən böyüksən! - deyirdi biri.
-Sənin qulunam, Allah! - başqası.
Onlar hamısı yalvarırdılar, çünki onların inamı qorxudan ibarət idi... Şəhərin hamısı yığışmışdır bir yerə. Və göydən səs gəldi:
-Gəlin, mənim balalarım!
İşığın içindən yerə uzun nərdivan endi. Millət başladı yavaş-yavaş yuxarı qalxmağa və bir-bir işığın yarandığı yerdə itməyə...
Lap axırda yetim, kimsəsiz oğlan durmuşdu. Amma qalxmağa onun deyəsən heç fikri yox idi. Yox idi nə valideynləri, nə qohumları və o azad idi tərbiyə və məsləhətlərdən. O savadsız bir tullantı, axır ki özünə qarşı bir diqqət gördü - yanında duran molla soruşdu ondan:
-Oğlum, nə gözləyirsən? Niyə qalxmırsan? Gedək...
Cavan oğlan bəlkə də qorxudan, bəlkə də həyatın dadın tam almadığından dedi:
-Mən sizlərə nifrət edirəm! Yorulmuşam sizin əlinizdən! Burda görməkdən bezmişəm, orda da görmək istəmirəm!!! Mənim canım qurtarır sizdən, siz isə istəyirsiz ki, dalınızla gəlim???
Onun sözlərinə bəziləri dəhşətləndi, bəziləri isə güldü, amma qalxıb