m görmürsən ətrafımızda oğlanlardır.
Nazlı nə qədər üzgün görsənsə də özünü sevdiyinin qolları arasında güvəndə, çox xoşbəxt hiss edirdi.
Ümid əyilərək tez-tez Nazlının qulağına onu sevdiyini pıçıldayardı.
Ümid: -Səni sevirəm. Çox sevirəm.
Nazlı: -Mən də səni canım.
Ümid: -Bəlkə şəkil çəkdirək? Birgə şəkilimiz yoxdu ee.
Nazlı: -Nc olmaz çirkin düşürəm.
Ümid: -Eee yaxşı da balacam elə düşmürsən gəl çəkim şəklimizi. Sən gedəssən sənə nə var ee burda mən pis olacam. Şəkildə yox. Baxım yada salım da bu günləri.
Nazlı: -İstəmirəm hələəə.
Çox didişmədən sonra artıq gəminin geri qayıtdığını görmüş və enmişdilər. Bir az gəzinib, yemək yedikdən sonra havanın qaraldığını görüb, yavaş-yavaş evə doğru yollanırlar.
Nazlı: -Nə tez hava qaraldı axı. Saatlar dəqiqə kimi gəlib keçdi elə bil. Heç getmək istəmirəm :’(
Ümid: -Balacam inan mən də ama neyniyək. Gec olmadan aparım xalan bir söz deməsin. Mən də bilmədim heç vaxt necə gəlib keçdi.
Artıq Nigargilin məhləsinə gəlmiş, sağollaşmaq vaxtı çatmışdı. Ümid binanın qarşısında görənlər səhv başa düşməsin deyə durmuş və elə sağollaşmışdılar.
Nazlı üzgün şəkildə: Səni sevirəm. Çıxıram yuxarı ta.
Ümid: -Mən də səni sevirəm canım qalx zəng edəcəm danıwarıq.
Nazlı 3-cü mərtəbəyə qalxmışdı ki, Ümid aşağıdan Nazlıya səsləndi:
Ümid: -Nazlı gözlə.
Cəld tənginəfəs halda Nazlının yanına çatmış, möhkəm qucaqlayaraq dodağına öpüş qondurmuşdu. Nazlı da növbəti yaya qədər Ümidi görməyəcəyini düşünərək, qarşılıq vermişdi.
Nazlı: -Neynirsən ay dəli?
Ümid: -Bir il görmüyəcəm səni. Etmədiyim üçün peşman olmuyum deyə qayıtdım))) yaxşı ki, qayıtdım da.
Nazlı: -Bəs qonşuları düşünürdün nəoldu?
Ümid: -Bilmirəm heç fikir vermədən gəldim.
‘’Səni sevirəm. inşALLAH mənimsən..!’’ deyib, son dəfə Nazlını doya-doya bağrına basıb ayrıldiıar. Görünür uzun, çətin və yorucu yol onları gözləyirdi...

Ardı