Bir neçə saat keçsə də Nazlı hələ də Ümidi, onun dediklərini düşünürdü.
Nazlı: -Bu necə vicdan əzabıdı. Çox qorxuram çox((( nə bu xəyanətimin yükünü ömrüm boyunca daşıya bilərəm, nə də onsuz yaşıya bilərəm. Neyniyəcəm mən? ALLAHIM mənimi sınağa çəkirsən? Peşmanam həm də çox. Əsəbləşdim, şeytana uydum. Ama nəolar bunun bədəlini onu itirməkle ödətdirmə mənə İlahi. Bilirəm geci tezi dözməyib etiraf edəcəm ama qorxuram. Yuxularında da ona işarə gösdərirsən ya RƏBBIM niyə axı?. Mənə düzgün yol göstər((((
Dualarından Nazlını qapının döyültüsü ayıltdı. Cəld qapını açaraq şok vəziyyətdə:
Nazlı: -Papa sən burda neynirsən? Nə tez gəldin?
Mehdi: -Gəlmiyim doşan? İşim az oldu bu gün. Gəldim dostuma zəng edəcəm danışım 1 az.
Nazlı: -Yaxşı keç əllərvi yu mən yiməy gətirərəm indi.
Mehdi: -Yaxşı ama evvəlcə sən telefonunu ver ordan zəng edəcəm.
Nazlı qorxub həyəcanlanaraq telefonu Mehdiyə uzadır. Ürəyində sanki bu müddət ərzində Ümid mesaj yazmasın, zəng etməsin deyə yalvarırdı.
Mehdi dostu ilə yarım saatlıq danışıqdan sonra zəngi sonlandırır. Tam telefonu Nazlıya uzadacaqkən mesajın gəldiyini görür və açır:
''Canım mən dərsdəyəm. Dəhşət darıxmıwam sənin üçün. Sən darıxmamısan ayın üçün?''
Mehdi tam üzünü Nazlıya çevirib mesajı göndırınin kim olduğunu soruşacaqkən Nazlının telinə zəng gəlir. Nazlı ard-arda şok yaşayırdı. Necə hərəkət edəcəyini bilməzkən gözlərini Mehdiyə zilləyib onun neyləyəcəyini izləyirdi. Mehdi mesajı 2-3 dəfə təkrar-təkrar oxuduğundan, göndərənin kim olduğuna fikir verməmişdi. Zəng gəldiyində isə ekranda ''Atamın Kürəkəni'' sözü onun azca da olsa üzünü gülümsətsə belə, yenə də ciddi üz ifadəsi ilə:
Mehdi: -Nazlı kimdi bu?
Nazlı susur, gözlərini yerə zilləmişdi.
Mehdi: Hə? Səynənəm kimdi bu?
Nazlının ürəyi sıxılır, havası çatlşmlrdl sanki. Qorxu və utancaqlıq hissi bir-birinə qarışmış, yanaqları qızarmışdı həyəcandan. Buda azmış kimi ürək döyüntüləri daha da sürətlənmiş, yerindən çıxacaqdı sanki.
Nazlı ürəyində: -Qaçışım yoxdu etiraf etməliyəm.