Nazlının dedikləri yalan imiş...
Ümid: ‘’Nazlı.... Özündən muğayat ol... Sağ ol’’ deyərək zəngi sonlandırır...
Bəli Nazlı etiraf etmiş, ağır bir yükü çiyinlərindən götürmüşdü ama bu acılar daha başlanğıc idi... Əvvəllər hər davalarında Nazlı ayrılaq deyib Ümiddən küssə belə, uzun zaman onu itirmə qorxusunu bu gün yaşadığı qədər yaşamamışdı. O an, o dəqiqəcə acı da olsa Ümidi itirmişdi artıq. Ümidin onun həyatında olmamasını düşündükcə sanki xoşbəxtlikdən parlayan dünyası bir andaca qaralmışdı. Durmadan ağlayır, etdiyi günahının cəzasını ödəyirdi indi. 4 divar üstünə-üstünə gəlir, nəfəsi kəsilib boğulacaqmış kimi olurdu sanki. Sözün məcazi mənasında yaşayan ölüdən bir fərqi yox idi artıq.
Ümidlə danışığı bitirdikdən sonra ilk iş feysbuk hesabını dondurub, uzun müddət telefonunu da sönülü saxlamaq olacaqdı. Guya bu yolla onu özünden soyutmuş və özünü unutdurmuş olacaqdı ama boşuna...
Ümid isə yaşadığı şokun təsirindən çıxa bilmirdi. Mələk Ümidin halının pisləşdiyini gördükdə ürək dərmanı verərək oğlunu sakitləşdirməyə çalışırdı. Ama heç bir dərman onun acısını susdura bilməzdi o an...
Xəyanət bəzən sondur. Hər şeyə nöqtə qoyar. Bütün xəyalları, gələcəyə dair qurduğun planları alt-üst edər. İnamını, güvənini itirərsən. Yenidən düşünərsən hər şeyi. Tam başdan. Harada səhv etdim deyə. Ya hər şeyi silib yeni səhifə açacaqsan, ya da bağışlamağı bacaracaqsan. Ümid yenidən Nazlıya inanıb, güvənməyi bacaracaqdımı? O an sadəcə Ümid düşünməli, qərar verməli idi. Bağışlayıb hər şeyə yenidən davam etməkmi, yoxsa birdəfəlik yolları ayırıb, həyatında yeni səhifə açmaqmı. Nazlısız 1 səhifə. Kim bilir bəlkə də bu səhifədə başqa sevgi, başqa bir qızın adı yazılacaqdı. Ümidin sevgisimi qalib gələcəkdi ya qürürmu? Zaman bu sualın da cavabını tezliklə verəcəkdi...
Ardı