Geci tezi etdiyiniz səhv ya qarşınıza çıxıb üzünüzə vurular, yada vicdan əzabından, dözməyib etiraf edilər. Heç bir sirr gizli qalmaz ancaq. Nazlı da xəyanətini etiraf edəcəyini bilsə də dəqiq zamanı bilmirdi daha. Çox düşünür, bəlkə də etiraf etmədən də ayrılmanın başqa yollarını axtarırdı. Ümidin nifrətini qazanmadan, asan yoldan bir ayrılıq. Bu asan kimi görünsə də baş verməsi demək olar ki qeyri-mümkün idi. Nazlı çox gözəl bilirdiki Ümid çətin ondan ayrılsın. Təbii ki aralarında xəyanət olmazsa. Aralarında danışdıqları vaxt yalnız tək ayrılma səbəbi xəyanət ola bilərdi ki, bu da Nazlı tərəfindən baş vermişdi. Həyatının ən çıxılmaz anlarını yaşayırdi Nazlı o an. Etiraf etsəydi əgər, Ümidi itirməsi üzərinə bir də nifrətini qazanması dözülməz olardı onun üçün. Son zamanlar, ələxsusda bu gün bu fikirləri edərkən, fərqinə varmadan Ümidlə kobud danışır, onu acılayır, hətta ona yola getmədiklərini sakit dillə başa salmağa çalışırdı ama əbəs yerə özünü yorduğunu da çox gözəl görürdü. Ümid bu sonuncu davaya, Nazlının aqressivliyinə dözməyərək söhbəti aydınlaşdırmaq üçün ona zəng edir:
Ümid: -Nəolub niyə beləsən? Ayrılmağı unut! Ayrılmırıq! Bəsdi tez-tez dedin bunu
Nazlı: -Çox ciddiyəm ayrılmaq istəyirəm. Alınmır. Yola getmirik. Daha çox davam etdirmək istəmirəm...
Ümid: -Nazlım!!! Mənimsən. Heç vaxt ayrılmıyacıyıq!
Nazlı ağlayaraq: -Bağışla sənin deyiləm. Ayrılacıyıq
Ümid: -Başa düşmədim necə yəni??? Hardan bilirsən?
Nazlı: -Eşitdiyin. Mən bilirəm!
Ümid: -Başa sal dedim!!! O nə deməydi indi?!!!
Nazlı: -Sənə 1 ay xəyanət etmişdim
Ümid: -Nə?! Necə?! Kimnən?!
Nazlı ağlayaraq hər şeyi Ümidə olduğu kimi danışır. O, Ümidin səsini eşitdiyi anda dözməyib, onun həqiqəti bilmə haqqına sahib olduğunu düşünərek hər şeyi etiraf etmişdi. Ümid isə qulaqlarına inana bilmirdi. Sanki bu da bir kabus olacaqdı, və o da bu kabusdan bu dəqiqəcə oyanacaqdı. Ama kaş kabus olaydı da həqiqət olmayaydı deyə bir anlıq düşündü Ümid. Sən demə bu günə qədər gördükləri yuxular həqiqət,