beynində:
Ümid: -Niyə axı balacam? Niyə mən? Bu qədər beynimdə bizə, gələcəyə dair planlarım varkən niyə məhv etdin axı hamısını? Olmazdı hər şey öz axarında davam etsəydi? Olmazdı biz çox xoşbəxt olsaydıq? Axı mən səndən başqasını istəmirdim. Səndən başqasını gələcək həyat yoldaşım, uşaqlarımın anası kimi təsəvvür edə bilmirdim. Necə davam edəcəm mən? Bu qədər sevərkən. Adi bağlılıq deyilmiş mənimki Nazlım. Bu gün bir dəfə də çox gözəl başa düşdüm bunu. Özümü tanıyıram səni unutmayacağımı da bilirəm...Ama bir tək bundan sonra necə olacağını bilmirəm. Hər gecə yatmamışdan əvvəl dualarımın arasında sən də vardın. Səni mənə çox görməməyini istəyirdim ALLAHdan. Ama olmadı. Biz deyilən bir şey qalmadı artıq...
Ümid ürəyində özü ilə danışaraq, gec də olsa yuxuya gedir. Səhər oyandığında hazırlıqlarına getsə də sözün əsl mənasında dərslərini yola verib, vaxtını feysbukda, həyətdə keçirərdi...
Ümid feysbukunu yoxlarkən 1 mesajın gəldiyini görüb açır. Mesaj Röyadan idi. Onlar Nazlı vasitəsilə tanışmış, bəzən də yazışırdılar:
Röya: -Salam Ümid yaxşısan?
Ümid: -Salam Röya necə yaxşı olum? Məktəbi qutarıram onun fikri bir tərəfdən, digər tərəfdəndəki gözləmədiyim xəyanət... Beynimdən fikirləri necə çıxardım bilmirəm...
Röya: -Çıxara bilmiyəcəksən. Fikrivi dərslərə ver çünki gələcəyin həll olunur.
Ümid: -Alınmır eee gözləmədiyin 1 insan...
Röya: -O da istəməzdi belə olsun. Ama olan olub artıq. Sən indi bunları düşünüb dərslərini boş buraxsan 1 ilivi itirəcəksən. Ən azından ailəvi, anavı düşün. Uniyə girməsən pis olacaqlar
Ümid: -Röya yaxşıda. Nəyi istəməzdi axı. Bilə-bilə elədiyi şey. Bilirdi ki eləsə məni itirəcəy. Niyə eliyirdi? Kimsə məcbur eləmişdi onu ki get başqasına şans ver? Bu həyatda anamdan əziz, onun qədər çox istədiyim heç kimsə yoxdur. Əlbəttəki onun pis olmağına imkan vermərəm...
Röya: -Həmin an onun nə fikirləşdiyini niyə elə elədiyini biz bilə bilmərik. Təbiiki hamımızın səhvləri olur və mən də istəmirəm tərəf saxlamış kimi olam. Ona görə bu