Ümidin düşünməkdən beyni bu dəqiqə partlayacaq, dəli olacaqdı sanki:
Ümid: -Yox bu belə olmuyacaq, çölə çıxıb hava almalıyam.. Bunu necə həzm edəcəm?? Offff ALLAHim niyə mən? Niyə Nazlım? Niyə biz?!
Ümid ayaqqabılarını geyinib çölə çıxacaqkən...
Mələk: -Hara gedirsən Ümid gecə vaxtı?
Ümid: -Hava almağa. Ürəyim sıxıldı evdə
Mələk: -Gec qalma. Tez gəl evə
Ümid: -Oldu...
Ümid bir az məhlədən uzaqlaşır. Yol yaxınlığındaki bisetkada oturub, qulağına qulaqcıqlari taxaraq mahnıya qulaq asırdı. Bu mahnı sanki Ümidin hiss etdiklərini ifadə edirdi. Dayanmadan eyni mahnını fırladıb düşünürdü. Enbe orkestrası – Hikaye...
[Hiç durmadan hikayeler anlat bana, uydur uydur güzel hayaller kur
Dünya dönsün herşey aksın boşver, sen ikimiz için zamanı durdur
Yalanlar söyle hadi, büyüle kırık kalbimi
Gerçeklerden fayda yok, çekinme kandır beni]
Çox çəkmirki 2 oğlan Ümidə tərəf gəlirlər
Bəlani axtarmaqla deyil ki, onsuzda bəla özü səni gəlib tapır...
Oğlanlardan biri: -Siqaretin var?
Ümid: -Yox çəkəni deyiləm
Oğlan: -Necə oğlansan ee siqaret çəkmirsən!!!
Ümid: -Çəkmirəm de ala nə beynimi çöndərirsən yeri get, bəlavi məndən tapma
Oğlan: -Neyniyərsən ala?! (Ümidin üzərinə gedib əl qol ilə danışaraq)
Ümid "Göstərim də neyniyəcəymi” deyərək güclü bir yumruq atır
Vəəə olanlar olmuşdu. Ümid bütün hirsini onu döyməklə çıxartmışdı. Bunu görən dostu, Ümidin boşluğundan istifadə edib yumruq vurur. Ümid dodağının partlamasına əhəmiyyət verməyərək daha qəzəble döyüb, oradan uzaqlaşır. Dodağı partlasa belə Ümid o an hirsini bir şeylərdən çıxmalı idi və o oğlanlar da sadəcə ona rahatlaması üçün kiçik bir kömək olmuşdular...
Ümid əsəbləri gərgin şəkildə evə döndüyündə heç bir hesabat vermədn sadəcə yatmaq istəyirdi. Bir neçə saatlıq da olsa bu dünyadan uzaqlaşmaq. Keçmişi, Nazlını, aralarında olan dialoqları düşünmək ziyandan başqa bir şey vermirdi ona. Nə qədər düşünmək istəməsə belə gözünü yumduğunda qeyri-ixtiyari Nazlının üzü, gülüşü: etdiyi şirinliklər canlandı