bilmirdi, çünki utanırdı bilmirdi ne desin qıza. Bir 50, 100 metr getmişdilər ki, birdən qız dayandı. Oğlan başın aşağı salmışdı bir söz demək istəyirdi amma bacarmırdı. Çünki qüruru buna imkan vermirdi. Qız: -Başını qaldır Həyatım nə olub sənə. Oğlan isə istəmirdi ki, qız onu ilk dəfə olaraq gözləri yaşlı görsün. Çünki oğlan ağlayırdı. Gözündən axan yaşları ürəyinə enirdi sanki. Qız onun gözlərinin yaşlı olduğunu gördü sanki dünyadan əlini üzmüş bir insana çevrildi bir anda. Əlləri sürüşüb düşdü oğlanın çiyinlərindən. Dizləri tutmadı ki qaçsın o cəhənnəmdən. Qaça bilmədi. Nədən? Nə üçün? Kim girdi aramıza deyərək ağlamağa başladı qız. Oğlan isə onu qucaqlayıb bir yerdə ağlamaq istədi amma ki əlləri tutmadı. Çünki onu artıq qucaqlamağa utanırdı. Qız isə dünyadan küskün kimi gözlərindən yaşlar süzülə -süzülə donmuşdu ayaq üstə. Birdən əlindəki Sarı gülə sataşdı gözləri onu bir anda gotürüb qırıq -qırıq etdi. Aradan 30 dəqiqə keçmişdi artıq sakitləşmişdilər. Oğlan hadisənin necə olduğunu danışırdı qıza. Anasının sözündən çıxa bilməyəcəyini söyləyirdi acıqlı acıqlı. Qız isə həmişəki kimi onu yenə də başa düşməyə məcbur idi. Bir -birlərini hələ də dəlilər kimi sevirdilər. Ayrılmaq istəmirdilər, amma nə edəydilər məcbur idilər buna. Oğlan isə hələ də düşünürdü -iki seçim qarşısında qalmışdı. Sevgilisi yoxsa Anası. Bir tərəfdə onu dünyaya gətirən anası bir tərəfdə də onu tanıyıb yenidən doğulmuş kimi olan sevgilisi. Bir qərar verə bilmirdi. Axı bu qızı tək buraxıb gedə bilməzdi, çünki onu çox sevirdi. Qız da onu çox sevirdi. Amma artıq əllərindən bir şey gəlmirdi, Ayrılmalı idilər.......
8 il sonra.... Qız həyat yoldaşı ilə parka çıxmışdı, gəzirdilər, amma qız bu 8 il ərzində bir saniyə belə olsun keçmiş sevgilisini ağlından ata bilmirdi. Hələ də onu ilk gün ki kimi sevirdi. Oğlanda onun kimi. Həyat yoldaşını heç cürə sevə bilmirdi. Çünki onu ürəyinə bir ad yazılmışdı o yazını sanki Allahdan başqa heç bir şey silə bilməzdi. Hər gün onu fikirləşməkdən başqa əlindən