Bir birlərini çox sevirdilər. Heç vaxt ölümü, ayrılığı ağıllarına gətirməzdilər. Heç vaxt bir birlərini darıxmağa qoymazdılar. Hər gün bitəcək kimi bir birlərinə daha da qüvvətli bağlanırdılar, Hər gün bir birlərini ilk günki kimi həyacanla qarşılayardılar. Eləcə də həyata inandılar, eləcə də özlərini aldatdılar. Bir gün oğlan dünyalar qədər sevdiyi sevgilisini görüş yerinə cağırır. Hər dəfəki kimi yenə də sevgilisi sevinə-sevinə görüş yerinə tələsirdi, çünki canından çox sevdiyi sevgilisi ilə görüşəcəydi. Sanki neçə illərdi gormədiyi sevgilisi ilə görüşəcəydi. Amma ki həmin sevgilisi ilə dünən görüşmüşdü. Çox darıxırdı. Görüş vaxı gəlib catdı. Artıq oğlan həmişəki yerdən hər gələn kölgəyə boylanıb sevgilisi sanırdı. Artıq qız da çatmışdı görüş yerinə. Gəldi qucaqlaşıb hərsətlərini söndürdülər. Salamlaşıb həmişəki yol ilə üz aldılar. Oğlanin kefi yox idi. Qız hiss eləyirdi ki, onun nə isə problemi var. Soruşur: -Həyatım nə olub sənə? Cavabında: Nə olacaq həyatım heç nə həmişəki həyəcandı nə olmalıdı ki? Amma ki qız hardan bileydi ki bu gün canından çox sevdiyi insanla son görüşə gəlibdi. Oğlan cürət edib ona deyə bilmirdi ki artıq anası ona başqa bir qız bəyənib və gələn həftənin bu günu onun nişanıdı. Qız bunlardan bixəbər yoluna davam edirdi. Birdən qız dayandı. Dedi: -Həyatım sənə bir söz demək istəyirəm. Oğlan: -Buyur Həyatım. Qız: -İstəyirəmki sabah səninlə dəniz sahilinə gedək. Dənizi seyr edək. Oğlan üzgün halda: Gedərik Həyatim Amma ki imkansız idi. Çünki sabah o gələcək nişanlısı ilə görüşə çıxacaq idi, anası belə istəmişdi. Oğlan bir gül dükanının qabağında dayandı. Bir dəqiqə gözlə gəlirəm həyatım dedi və gətdi. 10 dəqiqədən sonra qayıtdı. Arxasında gizlətdiyi sarı gülü dünyalar qədər sevdiyi qıza uzatdı. Qız sarı gülü görüb tutuldu bir anlıq. Yenə həmişəki kimi zarafat elədiyini fikirləşdi. Gülə -gülə gülü oğlandan aldı. Heçnə demədi. Çünki artıq onu bir zarafat kimi qəbul etmişdi o. Oğlan isə bır kəlimə danışmadan yoluna davam edirdi. Bir söz deyə