gün seher erkenden hazırlaşıb anamın tekidlerine baxmayaraq bir fincan çay bele içmeden qaçaraq mehkeme binasına özümü çatdırmışdım. Bir aydan çoxdur ki, bu işin üstünde qalsam bele hele de ne ise eskik kimi hiss edirdim. Dehlizde evvelce Lale xanımla görüşüb bezi kiçik meqamlar haqqında danışdıqdan sonda Cahad özünü yetirmişdi. O da bize qoşulduqdan sonra yarım saata yaxın shbet etmiş, ardınca ise heyat yoldaşı ile vekili de gelmişdi. İnsanları ilk baxışdan tanımaq kimi meharetim olmasa da Lale xanımın danışdıqlarından sonra heyat yoldaşı Samir gözüme bir insan kimi yox, alçaq mexluq kimi görünürdü. Vaxt geldiyi üçün mehkeme zalına keçib here öz yerinde eyleşmişdi. Heyecanla oturub mehkemenin nece biteceyini sebrsizlikle gözleyirdim. Bir saata yaxın davam eden mehkeme prosesi bizim xeyrimize sona çatmış, Lale xanım artıq resmi suretde yoldaşından boşanmışdı. Zaldan çıxandan sonra o meni bağrına basıb ağlayaraq teşekkür etdikde qeyri-ixtiyari menim de gözlerim dolmuşdu. Cahada da minnetdarlığını bildirib sağollaşaraq binadan çıxdıqdan sonra men de ardınca gedirdim Cahad mene doğru baxaraq:
-Hara gedirsen? - deye ciddi ses tonu ile soruşduqda bir anlıq özümü itirmişdim.
-İşe. - az qala qorxaraq cavablandırdım.
-Eyni yere gedirik ayrı getmek fikrin var? - o hem tebessümle eyni zamanda lağlağı tonda soruşduqda heç ne demeden razılaşıb keçib maşında eyleşdim.

Günler bu minvalla davam edirdi. Lale xanımın uğurlu mehkemesinden sonra Cahad menim mesuliyyetimi daha da artırmışdı. Bu sebebden tez-tez meni otağına çağırır, lazımi melumatlar, tapşırıqlar verirdi. Son günlerde ise bu veziyyet ofisdekilerin gözünden qaçmamışdı ki, buna başqa mena yükleyib her defesinde gedib-geldiyim zamanlar meni ayrı cür süzür, bir-birlerine baxaraq gülümseyirdiler. Hetta bir defesinde nahar fasilesinde otaqdakı qızlardan Aytenle Raife yanımda eyleşib söhbete başlamışdılar. Her ikisi böyük seyle şexsi heyatımla maraqlansalar da men suallardan kenar qaçır, ne ise danışmaq niyyetinde