q süretile otağı terk etdim.Arxamda suallarla dolu Cahadı qoyduğumun kifayet qeder ferqine varsam da indi bu mene zerre qeder maraqlı deyildi. Menim yenice sakitleşen heyatıma bele söz-söhbetler daxil etmek fikrim yox idi. Eve qeder özümü sakitleşdirmeye çalışsam da anam meni gören kimi nese olduğunu hiss etmişdi ki, otağıma qalxanda arxamca gelib qarşımda dayandı.
-Ne olub sene?
Anamın sualından evvelce çaşsam da sonradan gözlerimi qaçıraraq:
-Heç ne ana. Yorğunam. Yatmaq isteyirem. - desem de anam inanmamışdı.
Gelib yanımda eyleşerek elimi elinin üstüne qoydu.
-İşde nese olub? De görüm.
-Qızlarla aramızda biraz söz-söhbet oldu. ,- anamın asanlıqla menden el çekmeyeceyini bildiyim üçün meseleni ucundan-qulağından demek qerarına gelmişdim. - Böyüdülesi bir şey deyil. Oldu keçdi. Esebleşdim sadece.
-Eyni kollektivdesiniz, qızım. Çalışın bir-birinizi başa düşün. - sözlerimden sonra anam rahatlamış halda mene meslehet verirdi.
Yalan danışmaq istemesem de indi her şeyi açıb deyerek anamı da durduq yere şübhelendirmek istemirdim.
Qarşıda hele iki gün iş olmadığına göre başım dincelecekdi. Ne Aytenin iyneli sözlerini, ne de baxışlarını görmeyecekdim. Diger terefden ise bilirdim ki, bazar ertesi ofise addım atdığım an Cahad meni otağına çağırıb bugün dediklerimin hesabatını alacaqdı. Bu fikirleri mümkün qeder beynimden uzaq tutub iki günü üreyimce dincelmişdim.
Bazar ertesi işe gederken yeniden heyecan meni bürümüş, addımlarımı çekinerek atırdım. İçeri keçib Vüsaleye salam vererek otağa keçmek isteyerken o meni saxlayıb:
-Sumaya, dayan. - dedi telaşla.
Baxışlarım biixtiyar deyişib diqqetle Vüsalenin ne deyeceyini gözleyirdim. O mene yaxın gelerek nisbeten asta sesle söze başladı:
-Sen bundan sonra soldakı otaqda tek işleyeceksen.
-Başa düşmedim? - yox, heqiqeten neler olduğunu anlaya bilmirdim.
-Cahad beyin isteyidir. Bütün eşyaların daşınıb artıq ora.
-Menden meslehetsiz bele iş tutmaq da teze çıxıb?! - sesimin nisbeten qalxdığının ferqine varsam da