hazırda bunu düşünecek halda deyildim.
-Sumaya, sakit ol. Mene qalsa, sen sakitce get otağına bu meseleleri sonra Cahad beyle hell edin. Veziyyet biraz qarışıqdır. İndi burda bu söhbetleri etmeyin yeri deyil.
Esebim keçmese de ne olduğu marağımı celb elemişdi.
-Ne olub ki?
-Deqiq bilmirem heç neyi. Cahad bey otağı deyişenden sonra senin otaq yoldaşlarından Aytenle Raifeni de işden çıxartdı.
Vüsale sözlerini tamamladıqda gücle udqunduğumu, yerimde donduğumu hiss eledim. Sesimi güclükle çıxardaraq:
-Niye? - deye soruşdum.
-Vallah, bilmirem. Mene deyileni edirem, özün bilirsen.
-Aha. Yaxşı. - şüursuzca Vüsaleye cavab verib güclükle yeni otağıma keçdim.
Başımı qaldırıb heç ne baxmadan ilk qarşıma çıxan stula özümü sözün esl menasında atdım. Başımı ellerim arasına alıb men iki gündür evde sakit halda oturarken burada neler baş verdiyini anlamağa çalışırdım. Cahad bizim aramızda olan meseleleri nece öyrenmişdi, hardan öyrenmişdi? Bildiyim qederile aramızda olan söhbeti ancaq üçümüz bilirdik. Onlar da yeqin ki, özlerini gedib şikayet etmeyeceklerdi. Deqiqelerle fikirleşsem de mentiqe uyğun bir neticeye gelib çıxa bilmirdim. Aytenle Raifeye ne qeder esebi olsam da mene göre işlerini itirmeklerine razı ola bilmezdim. İndi ise esebim ancaq ve ancaq Cahada idi. Ne eşitmişdi ne öyrenmişdi bilmirdim. Amma etdiyi mene esebden başqa heç ne bexş etmemişdi. Saata baxdığım zaman onun geldiyini yeqin ederek yerimden qalxıb otaqdan çıxmaq isteyirdim ki, eliboş o otağa girmek istemediyim üçün diqqet celb etmemeye diqqet ederek çantamdan axırıncı mehkemenin hazırlıq kağızlarını da götürüb otaqdan çıxdım. Otağı taqqıldadıb içeri keçdikde o menim esebden yerinde durmayan dodaqlarımı, qanlı baxışlarımı görse de sanki heç neyi görmürdü.
-Buyur keç. - o daha üzüme baxmır, qarşısındakı senedlere baxaraq danışırdı.
Buraya gelene qeder özümü sakitleşdirmeye çalışsam da indi onun bu hereketi qarşısında yeniden qezeb dalğası meni bürümüşdü.
-Siz ne etdiyinizi bilirsiniz?! Men başa