Cahad menden ayrılmadan stula eyleşib meni de qucağına oturtduqda bu defe daha da utanıb gözlerimi yere zillemişdim. O, barmaqlarını zerifce üzüme, ardınca çeneme doğru getirib başımı qaldırdıqda gülümseyerek meni seyr edirdi.
-Sen menim nişanlımsan. Burda utanmalı heç ne yoxdur. - o, meni balaca uşaqtek başa salır, elimden öpürdü. - Senin bu kiçik ellerin hemişe menim ovcumda olacaq. Hemişe. - Cahadın hem heyretamiz sesle, hem de emin halda dediyi sözlerden men daha da uzaqlara uçub getmişdim. Onun dediyi sözler qulağımda cingildedikce ise ele indi, burda ona her şeyi açıb demek, tutduğu ellerimi heç buraxmamağını isteyirdim.
-Cahad... - sesimi gücle çıxarıb deyeceyim sözleri beynimde fırlayır, söze nece başlayacağımı düşünürdüm.
-Can - o yeniden heyran baxışlarını ellerimden çekib üzüme zilledikde onun bu sevgisi qarşısında men daha da kiçilib yumağa dönürdüm. Özümü saxlaya bilmeyib onun boynuna sarıldıqda gözyaşlarım artıq sözüme baxmır, yanağımdan gile-gile axırdı. Sözler dilimin ucuna qeder gelse de heç cüre cesaretim çatmırdı dile getirmeye. Cahadı sanki son defe görürmüş kimi qucaqlayıb buraxmaq istemirdim. Sesimi çıxmadığından o ağladığımı hiss etmir, belime düşen saçlarımı sığallayırdı. Ondan aralandıqda ise burnumu çekib başımı aşağı salmış, Cahadın üzüne baxa bilmirdim. Neyinse qaydasında olmadığını anladıqda ise üzümü ovcuna alıb:
-Ne olub sene? Niye ağlıyırsan? - soruşub narahat baxışlarla meni süzürdü.
Ele veziyyetde idim ki, indi axıtdığım gözyaşlarına ne behane tapıb deyeceyimi özüm de bilmirdim. Gözümü Cahadın boynuna zilleyib susurdum.
-Sumaya... - o, barmağı ile gözümü silib yeniden meni sesledikde sesindeki narahatlıq daha da artmışdı ki, onun bu telaşı, narahatlığı meni daha qeherlendirirdi.
-Narahat olma. Sadece kövreldim. - Cahadın elini tutub dedim. - İlk defedir ailemden savayı birinden bu qeder qayğı, sevgi görürem. - heqiqeten bu menim heyatımda ilk defe idi. Onun baxışları, her fürsetde meni ezizlemesi evvel meni ne qeder