a gelir. Cahadın qışqırtısı qarşısında gözlerim dolmuş, yerimdece donub qalmışdım. O, eseble yaxına gelib qolumu sıxdıqda qorxu boğazıma qeder meni ele almış, tir-tir esirdim.
-Desem Rauf kimdir yeqin deyeceksen tanımıram, he?!!! - bu defe Cahad ironiya ile dillendikde hiss edirdim ki, yer ayağımın altından qaçır. Özümü güclükle ayaq üste saxlayıb ağzımı açıb nese demeye çalışsam da qorxudan dilime söz gelmirdi. Ağzımı açıb yumur, qorxu dolu gözlerle Cahada baxırdım.
-Nedir?! Yoxsa fikirleşmirdin ki, o eclafın dal ayağı gelib bir gün meni tapar?! Bu veziyyete uyğun bir planın yoxdu?! - her cümlede Cahad qolumu berk sıxır, sözleri ile canımı daha çox yandırırdı. - Sen ki ağıllı qızsan fikirleş bir şey tap! - növbeti anda o cibinden bir neçe kağız parçası çıxarıb üzüme çırpdıqda yeniden bağırtısı bütün evi bürüdü:
-Utanmadan, qızarmadan bunu alıb meni aldadan sensen!!! İndi ne yalandan esirsen?!! Cavab ver mene!!! - qolumu zerble buraxdıqda müvazinetimi itirib divana yıxıldığım zaman artıq gözyaşlarım dayanmır, yanaqlarıma axırdı.
-Cahad... - ağlaya-ağlaya axır ki,ağzımı aça bilmişdim. - Bir deqiqe qulaq as. - oturduğum yerde tir-tir titreyir, özümü ele ala bilmirdim.
-Neye qulaq asım?!! Meni aldatmaq üçün ana-qız ne planlar qurduğunuza?!! Yoxsa o şerefsizle olan xatirelerine?!!!
Cahad danışdıqca xecaletimden yerin dibine keçirdim. Güclükle özümü ele alıb ayağa qalxdıqda asta addımlarla Cahada yaxınlaşdım.
-Men günahkar olsam da seni aldatmaq istemirdim. İstemirdim, Cahad. - hıçqıra-hıçqıra dillenib çaresiz gözlerimi ona dikerek elimi Cahada uzatdıqda o geriye çekildi.
-Dedim menim Sumayam elemez, bele iş tutmaz. - Cahad ellerini başına aparıb stula eyleşdi. - İnanmadım. Dedim elemez menim nişanlım. - Cahad her sözü ile meni daha da incidir, üreyime dağ çekirdi. Bayaqdan qışqır-bağır salan Cahadın indi dilinden çaresizlikle tökülen sözler meni daha da mehv edirdi. Üsyan etmeye, ağlamağa haqqım yox idi. Menim susqunluğum, qorxaqlığım bizi bu veziyyete