nece tutmuşdumsa ele de qalmışdım. Başımı divara söykeyib iki saat sonrasını düşünür, her ehtimalı nezere alıb özümü her söze hazırlayırdım. Kifayet qeder alçalmışdım Cahadın yanında indi de ayrılıq sözünü eşidib bilmirdim özümü, ağlamağımı nece saxlayacağam. Düşünmeyin, fikirleşmeyin bir menası olmadığını anlayıb ayağa qalxaraq hazırlaşıb evden çıxdıqda artıq bir ay idi ki, evden çıxmırdım. Havanın donduran soyuğu qapıdan maşına gedene kimi sümüklerime qeder keçmişdi. Maşına eyleşdikde mendeki solğunluğu gören Kamil dayı:
-Necesen qızım? - deye mehriban sesle soruşdu.
-Sağolun Kamil dayı. Siz necesiz? Mehriban xala necedir? - danışdıqca gülümsemeye çalışırdım ki, güclükle danışdığımı hiss etmesin. Çünki heqiqeten o qeder halsız idim, ağzımı açmağa taqetim yox idi.
-Yaxşıdır hamısı qızım, çox sağol.
Kamil dayıya kiçik tebessümle nezer alıb ardınca başımı pencereye söykeyib çöle baxırdım. Seherden yağan narın yağış hele de sengimek bilmir, Cahadla birge yol getdiyimiz günleri xatırladırdı. Ne qeder özümü sıxsam da yanağıma süzülen yaşa mane ola bilmemiş, her damla göz yaşında daha çox ezab çekirdim. Biraz keçmiş gelib çatdıqda Kamil dayı:
-Qızım, gözleyim? - deye soruşduğu zaman evvelce tereddüd etsem de ardınca:
-Yox Kamil dayı. Gedin siz. - dedim. Bu sözü deyerken bir ümid belke her şeyi burada hell edib Cahadla birge qayıdacağımızı düşünmüşdüm. O da mene gülümseyib getdikde üzerimdeki heyecanı kenara qoyub daha da yağışda qalmadan içeri keçdim. Masalara bir-bir göz gezdirib axır Cahadı tapdıqda ilk baxışdan ondakı solğunluğu da sezmişdim. Ürkek addımlarla masaya doğru yanaşdıqda ayağa qalxıb ilk defedir mene soyuq baxışlarla baxırdı. Sadece soyuq deyil. Esebi, teessüf dolu baxışlar idi. O özü bilmese de men bu baxışların altında ezildikce ezilirdim.
-Keç otur. - sesine diksinib keçib onunla üzbeüz oturdum.
Barmaqlarımla oynayır, başımı qaldırıb üzüne baxmağa çekinir, ürek döyüntüm ise belke de eşidilirdi.
-Necesen? - sanki kimse başına silah dayamış,