yoxdur.
-Deqiq? - o yeniden soruşduqda:
-Beli. - söyleyib desteyi asdım.

"Öz emr cümlelerini söylemir, amma menim uzun dilimin hayındadır. Ele bil men demişem gel buraya, düşecem aşağı." - öz-özüme dayanmadan deyinib otaqda var-gel edirdim. Biraz keçmiş ise qapı açıldıqda ilk önce Gülarenin yarı teeccüblü, yarı sevincek baxışları qarşılaşdım.
-Sumaya, Cahad gelib. Rehile xala ile danışır, seni gözleyir. - Gülare çekinerek dillenib menim reaksiyamı gözleyirdi ki, hemin an mene nece eseb gelmişdi özüm de bilmirdim.
-Onun deyesen, doğrudan da ağlı qaçıb! - hirsimden qızarmış halda söyleyib celd addımlarla aşağı düşdükde anamın Cahadla söhbetine şahid olub ellerim qoynumda diqqetle her ikisini süzürdüm. Anam meni gördükde o da eynile Gülare kimi teeccüble söyledi:
-Qızım, seninle danışmaq isteyir Cahad.
Hemin an "Çox nahaq" deyib otağıma çıxmaq istesem de ses-küy qaldırmağın menasız olduğunu anlayıb heç ne demeden qapıdan çıxıb heyetde Cahadı gözleyirdim ki, növbeti anda o menim elimden tutub darvazaya doğru apardıqda gözlerim irilenmiş halda ona baxırdım.
-Sen delisen? Yoxsa özünü deliliye qoymusan? Burax görüm! - elimi elinden çekmek istesem de ele tutmuşdu ki, heç cüre qurtula bilmirdim.
-Seninle sakit reftar olmur. Ancaq bele başa düşürsen. - sakit halda söyleyib darvazanı açıb meni de maşına eyleşdirdikde evvelce qapını açmaq istesem de bu ki Cahad idi. Qapılar çoxdan bağlanmışdı.
- Senin kimi adam görmemişem men! Deyirem düşmeyecem hele bir qapımıza gelirsen! - o, maşına eyleşdikde qışqırıb söylesem bele meni vecine de almırdı. - Aç bu qapını!!!
-Vallah, sesin başıma düşdü. - sanki balaca uşağı mezemmet edirmiş kimi söyleyib maşını işe saldı.
-Men heç yere getmirem! Saxla maşını! Özü de bu halda! - üst-başıma baxıb ev geyiminde olduğumu gördükde gözüm kelleme çıxmışdı. Cahad gülümseyerek meni süzüb ardınca:
-Seni bele görmeye öyreşmeliyem, deyesen. - dedi.
Daha da ne ise söylemeyin menasız olduğunu anlayıb başımı şüşeye söykeyib yola