anamın ağlamağı qulaqlarımda cingildedikce başımı tutub qaçmaq isteyirdim. Bir tek atam idi sessiz qalıb heç ne demeyen. Daha da döze bilmeyib qapını açıb pillekenlere doğru yaxınlaşmışdım. Merdan dayanmadan qışqırır, Raufun ünvanına olmayan sözler deyir, eyni zamanda atamla anamı günahlandırırdı:
-Size dedim o eclafdan gözüm su içmir!!! Dedim o aileni yaxın buraxmayın bize!!! Meni saymadınız, indi gedin qızınızın taleyini düşünün!
Anam ağlayaraq:
-Axı hardan bilerdik ki, bele olacaq?! Biz... - ağlamaqdan o qeder halsızlaşmışdı ki, fasilelerle danışırdı. - onlarla illerdir dostuq.
-Nergizin başına getirdiyi oyun ne tez yadından çıxdı ana?!!! - Merdanın qulaqbatırıcı qışqırığına yerimden dik atılıb söhbetin davamını eşitmeye, Nergizin kim olduğunu bilmeye telesirdim.
Merdanın sualı qarşısında anam susmuş, bir kelme de etmeden ağlayırdı.
-Orxan mene qardaş idi! Birce men bilirem o ailenin başı neler çekdi eclafa göre!!! Menim hele de başım aşağıdı onların yanında - Merdanın növbeti qışqırığında atamın sesini eşidib ürkdüm:
-Merdan kes sesini daha!!! - deyib qapını çırpıb evden çıxdı.
Özümü saxlaya bilmeyib asta-asta yere çökür, beynimi meşğul eden suallara, fikirlere yenileri de elave olunmuşdu. Orxanı az-çox tanıyır, Merdanın universitetden dostu olduğunu bilirdim, amma Nergiz adını beynimi ne qeder mecbur etsem de xatırlaya bilmirdim. Merdanın dedikleri her ne idise belli idi ki, iller evvele aid meseledir. Güclükle ayağa qalxıb otağa gederek özümü yatağa atmışdım. Otağın işığını söndürüb qaranlıqda oturaraq xeyallarımda Merdandan, atamdan, anamdan defelerle üzr isteyir, çetin günlerimi onların qayğısı ile başa vururdum. İndi ise üzr istemek bir kenara, onların üzüne baxmağa bele cesaretim yox idi. Her gözümü yumduqda anamın, Merdanın mene şilletek yapışan sözlerini xatırlayır, ağlayıb özüme gelmek, üreyimi boşaltmaq istesem de bacarmırdım. Günahım böyük idi. Bağışlanılmaz idi. Onlar istese bele inanmırdım ki, meni ne vaxtsa ürekden bağışlayıb, yeniden