ilk defe keder dolu sesini eşidib başımı yuxarı qaldırdım. Ne ise demek istesem qeher boğazımda düyünlenmişdi ki, ağzımı aça bilmirdim. Dolan gözlerimle başımı sağa-sola yelleyib onun bu fikrinin sehv olduğunu demeye çalışırdım. Onlar meni ne qeder incitse de menim elediklerimin qarşısında heç ne idi.
-Sen bizim yegane qızımızsan. Ne etsek de bu deyişmir. - elini elimin üstüne qoyduqda onun da gözleri dolmuşdu.
-Men... - ele veziyyetde idim ki, danışdıqca boğulurdum sanki. - Sizin qarşısınızda hemişe başıaşağı olacam. Siz meni bağışlasanız da men özümü bağışlamayacam. - çalışırdım ki, üreyimdeki bütün sözleri dile getirim, içimde heç ne qalmasın.
-Sehv bizde oldu ki, çetin günlerinde yanında ola bilmedik. İndi atanı bağışlayarsan? - o, gözü dolu halda yarı tebessümle dillendikde artıq yaş gözümden gile-gile axırdı. Növbeti anda ise atamı var gücümle qucaqlayıb ele hönkürürdüm ki, ele bil etimi kesirler. Arabir üz-gözünden, ellerinden öpür, dilimin altında sadece "bağışla meni, ata" kelmesini pıçıldayırdım. Atam ise meni bağrına basıb saçlarımdan öpür, meni sakitleşdirmeye çalışırdı. Aylardır hesret qaldığım ağuşuna sığınmış, heç bir vechle özümü ele ala bilmirdim. Defelerle haqqım olmasa da bu anın xeyalını qurmuş, her defesinde ise yeniden gözümü ses-küy bürüyüb her şeye son qoymuşdu. İndi ise deqiqelerdir içime dolan hüzurla gözlerimi yumub xoşbextliyimi yaşayırdım. Atamla bu veziyyetde qaldığımız artıq bir saatı keçmişdi. Nehayet, özüme gelib başımı qaldırdıqda atamın nevaziş dolu baxışları ile qarşılaşdım. Hemin gün aylar sonra ilk defe idi ki, rahatlıqla yatağıma uzanırdım. O qeder ağlamışdım ki, gözümü yummağımla yuxuya getmeyim bir olmuşdu. O günden sonra demezdim ki, atamla tamamile evvelki münasibetlerimize qayıtmışdıq. Bunun üçün her birimize vaxt lazım idi. Amma en azından her başımı qaldırdıqda onun qayğılı baxışları ile qarşılaşırdım.
Merdan ise uzun müddetdir sakit olsa da atamın o günki sözlerinden sonra sanki evvelki qezebi, nifreti yeniden

<< 1 ... 99 100 [101] 102 103 ... 200 >>