yaşlarımı axıdırdım.
-Neçe gündür özümle dalaşıram, seni bağışlamaq istesem de bacarmırdım. - danışdıqca saçımı sığallayırdı. - Sen menim en deyerlim, en ezizimsen. Aylarla, illerle küsülü qalsaq bele... Ata da men de çox incitdik seni. - meni özünden aralayıb bu defe üzüme baxırdı:
-Her şeyin birden düzeleceyine söz vermesem de bundan sonra daha seni tek qoymayacam. - üzümü elleri arasına alıb alnımdan öpdü. Men ise nese demek istesem de qeher boğazıma nece dolmuşdusa sesimi çıxarda bilmirdim. Gözümden süzülen yaşlar dayanmırdı.
-Peşeni aldın yene eline. Sil gözünün yaşını. - onun mene yeniden ilişmeyine bu defe döze bilmeyib daha berk hönkürüb, Merdanı qucaqladım.
-Bağışla meni... - dilimden sözler güclükle töküldü.
-Sus. - saçımdan öpüb dillendi. - Daha bitdi her şey.....

Seheri yene ses-küyle, otağımın az qala uçurdulmasıyla açanda gözümü yavaşca aralayıb ortalıqda gezişen, eline keçeni dağıdan Feridi görüb her defesinde niye teeccüblendiyimi hele de anlamırdım. Xefifce qaldırdığım başımı ah çekerek yeniden yastığa qoydum. Son bir ildir her seher meni bu cür oyatmağı ehd elemişdi deyesen. Ferid hele iki yaşında olsa da insanın bütün sinirlerini oyatmaqda eynile Merdana oxşamışdı.
-Ferid!!! - Gülare qapının kandarında elini beline qoyub eseble oğlunu sesleyir, men ise her ikisinin halına gülümseyirdim.
Ferid Merdandan qorxmasa da Gülareden sözün esl menasında tük tökürdü. Sesini eşitcek elindekileri yere qoyub düz anasının qarşısında dayandı.
-Sene dememişem bibinin otağına icazesiz girmezler?!
-Gülare - asta sesle narahatçılıq olmadığını demek istesem de Gülare mene göz-qaş edib Feridi dayanmadan mezemmet edirdi. Amma ne xeyri? Ferid her seher eyni Ferid idi.
Axır Feridin mesumluğuna dözmeyib ayağa qalxaraq onu qucağıma aldım.
-Bibisinin balasına söz demek olmaz, he? - gülümseyerek gah Feride, gah da Gülareye baxırdım.
-Ele Merdanla sen erköyün etmisiniz bu uşağı. İndi de yığışdıra bilmirem. - onun bu halına Ferid de men de özümüzü

<< 1 ... 101 102 [103] 104 105 ... 200 >>