saxlaya bilmeyib gülüşdük...

Hadiselerden ne az ne çox üç il keçmişdi. Zaman yavaş-yavaş bütün derdlerimize, yaralarımıza elac olmuşdu. Evvelki insan deyildim amma daha başıma gelenleri her an yadıma salıb vicdan ezabı çekmir, özümü mehv etmirdim. Hem ailemin, hem de Kerimin mene böyük desteyi olmuşdu. Kerim ilk günden sözünü tutub mene yaxın dost, sirdaş olmuşdu. Yox, ona heç neyi tamlıqla dememişdim. Amma azdan-çoxdan nelerise bilirdi. Merdan da bizim yaxın olduğumuzu başa düşdükde ilk işi Kerimle tanış olmaq idi. Onu tanıyandan beri nece deyerler, dostluğumuza da razılıq vermişdi. Men ise onun yanına müeyyen vaxtlarda hele de seanslara gedib gelirdim. Bir il evvel özüme geldiyim zamanlar Raufla qarşılaşdığımda yene Kerimin kömekliyi ile ayağa qalxmışdım. Bir zamanlar Raufun ezab-eziyyet çekmeyini istesem de onu gördüyüm zaman hele de onun vecsizliyini, mene qarşı deyişmeyen baxışlarını duyub artıq onunla bağlı en kiçik qisas bele düşünmürdüm. Raufu bir il önce universitet yoldaşlarımla getdiyim mekanların birinde görmüşdüm. Kifayet qeder maraqlı, gezintilerle keçen heyatım yox idi onsuz indi de nece deyerler, ayda, ilde bir namaz ona da şeytan qoymaz misalı idi. Qarşımdakı sudan bir qurtum alıb bir neçe deqiqedir geden söhbetlere qoşulmaq isteyirdim ki, qarşımda Raufa benzer birini görüb evvelce suyu sakitce masaya qoymuş, ardınca ise diqqetle qarşımdakı masaya baxıb onun heqiqeten Rauf olub-olmadığını aydınlaşdırmağa çalışırdım. Növbeti anda ise onun da diqqetle, gülümseyerek mene baxdığını görüb elim-ayağım esmiş, nefesim daralmışdı. Yanımda eyleşen Xalide asta sesle:
-Ne oldu Sumaya? - deye dillense de ağlım meni yeniden bir neçe il öncesine aparmışdı.
Celd yerimden qalxaraq özümü tualete atıb el-üzümü yuyurdum. Ne qeder özümde her şeyi boğduğumu, unutduğumu zenn etsem de bir baxış bele bes idi yeniden bütün xatirelere dalıb yaddaşımı tezelemeye. Deqiqeler sonra özüme gelib masaya qayıtmaq isteyirdim ki, qapıdan çıxdıqda meni gözleyen Raufu görüb

<< 1 ... 102 103 [104] 105 106 ... 200 >>