ayaqlarımı esmece tutmuşdu. Yıxılmamaq üçün divara tutunub özümü güclü göstermeye çalışırdım.
-Çox deyişmisen. - sesindeki tebessümü, vecsizliyi bir daha duyub yeniden içimdeki nifret qığılcımı qalxmışdı.
-Heç kim eyni qalmır - ikibaşlı cavabımı o da anlamışdı ki, gülümseyib mene yaxınlaşaraq:
-Görüşenedek. - deyib göz qırparaq getdi.
Özümü bayaqdan güclü saxlamışdımsa indi bedenimi boşluğa buraxıb rahat nefes aldım. Hemin gün bir daha anlamışdım ki, aradan ne qeder zaman keçse de, neler yaşansa da keçmişim heç vaxt menim yaxamı buraxmayacaq. Raufu görenden yeniden özümü sessizliye, tenhalığa atmışdım. Her gece onun mene etdiklerini defelerle xatırlayıb özüme zülm etmekden zövq alırdım deyesen. Amma özümle bacarmırdım...
Beynimdeki bu fikirlerle Kerimin otağına girdikde hemişekitek meni tebessümle qarşılayıb yerine eyleşdi. Bir xeyli söhbetleşmişdik ki, Kerimin qefil verdiyi:
-İşlemeyi düşünürsen Sumaya? - sualına qaşlarımı çatdım. Düzü, bu haqqida hele ki, düşünmemişdim. -Daha universiteti bitirirsen. Bu gün sabah vekilliyimizi edeceksen. -gülümseyib söyledi.
-Bilirsen, imtahanlar yaxınlaşır. Hem bir müddet dincelmek isteyirem. - yalan deyirdim. Universitet yoldaşlarıma dörd ilde gücle öyreşmişdim ki, indi yeni bir mühite daxil olmağa çox da hazır deyildim.
-Yaxın bir dostum var. Onun yanında senin kimi çoxlu genc mütexessisler var. Danışmışam senin haqqında... - Kerim sözünün davamını getirmek isteyirdi ki, sözünü kesib yarı qezeble üzüne baxırdım:
-Men işe ehtiyacım olduğunu dememişdim.
-Var. Evde otursan yene beynindeki qurdlar rahat durmayacaq. Hem seni orda gücle saxlayan yoxdur ki. Beyenmesen getmersen.
-Kerim... - yalvarış dolu baxışlarımı Kerime dikib ona qarşı çıxmaq istesem de dediyi sözler hardasa doğru idi. Evde oturduğum andan keçmiş yene yapışacaqdı menden.
-Hazır ol sabah gederik, danışarıq. - deyib söhbeti burda da bağlamışdı.
Üz-gözümden narazılıq yağsa da mene fikir veren yox idi. Axşam eve geldikde bu söhbeti açıb düzü atamın

<< 1 ... 103 104 [105] 106 107 ... 200 >>