Cahadın katibesi Vüsale Cahadın meni otağında gözlediyini dedikde evvelce teeccüblensem de ardınca qapını taqqıldadıb otağa keçdim. Meni görüb qaşlarını çataraq:
-Sumaya xanım bu ne vaxtın işe gelmeyidir? - dedikde bedenimden cereyan keçmişdi sanki. Guya xeberi yox idi ki, imtahanlarım var? Kerimin ona her şeyi danışdığını özü demişdi. Men de bunu düşünerek hem utandığımdan, hem de bir daha xatırlatmağa ehtiyac görmediyimden heç ne dememişdim.
-Men... - adetim üzre elimdekini çantanı sıxaraq nese demeye çalışsam da dilim tutulmuşdu.
-Kerime göre her şeye göz yumacağımı düşünürsünüzse yanılırsınız. Bir-iki defe göz yuma bilerem amma daha her defe yox. İş ayrı, dostluq ayrı. Bunu qarışdırmasanız yaxşı olar. Siz de hamı kimi burada işleyirsiniz.
Onun bu sözleri qarşısında gözlerim dolsa da özümü güclükle sıxıb:
-Üzrlü sayın. Bir de olmayacaq. - boğuq sesimle dillenib az qala qaçaraq otaqdan çıxdım.
Ondan bu sözleri eşidene qeder uyğun bir dille imtahanlarım olduğunu demeyi ağlımdan keçirsem de indi onun qarşısına bele bir behane ile çıxmağı özüme sığışdırmırdım. Esebimi, hirsimi Kerime tökmek, meni buraya getirdiyine göre bütün günahı ona yıxmaq fikri ağlımdan keçse de hemin an xeberin Cahada çatacağını düşünüb fikrimden daşındım. Otaqdakılara heç ne belli etmemeye çalışsam da Cahadın sözleri beynimde fırlandıqca gözümden alovlar çıxırdı...Günortadan beri qarşıma qoyduğum senedlere nezer salmaq istesem de heç cüre bacarmırdım. Başıma gelenleri nezere almasam indiye qeder ne atam,ne de qardaşım menimle bu tonda danışmamış, meni bu cür mezemmet etmemişdi. Ağlımdan tez-tez otağına gedib "Sizin işiniz mene lazım deyil" deyib çıxıb getmek keçse de onun qarşısında qorxub qaçan biri olmaq istemirdim, zeif olduğumu qebul etmek istemirdim. Ancaq... Guya zeif deyildim ki?...

Bu hadiseden iki gün keçmişdi. Hemin günlerde Cahadı bir neçe defe görsem de hemin günki qezebi yerine gözlerinde tez sönüb-yanan peşmanlıq qığılcımı görmüşdüm sanki. Kerimle de danışsam bele

<< 1 ... 106 107 [108] 109 110 ... 200 >>