beynim ister-istemez meni iller evvele, hemin güne aparmışdı. Raufun mene vurduğu zerbeler yadıma düşdükce ellerim esir, gözlerim dolur, qarşımdakı kağızı güclükle yazırdım. Sonda ise sözünü bitirdiyi zaman sağollaşıb getmiş, ardınca men de otaqdan çıxırdım Cahad meni saxladı:
-Sumaya bir problem var?
-Yox. Ne olmalıdır? - sesim boğuq çıxsa da özümü ele almağı bacarırdım.
-Eger sene çetindirse, başqasına tehvil ver. - Cahad mene bir neçe addım yaxınlaşıb qayğılı ses tonu ile dillendikde hessaslığım daha da artmış, özümü gücle saxlayırdım.
-Her şey qaydasındadır. - deyib özümü güclükle otaqdan çöle atdım.
Bu menim işim idi. Her defesinde nelerse eşitdikde bu hala qalmağı düşündükce evvelce özüme nifret edirdim. Bu qeder zeif olmamalı idim. Üstünden aylar, iller keçmişdi. Her seferinde el-ayağım esmeli, gözlerim dolmalı deyildi. Otağa keçmezden önce tualetde el-üzümü yuyub bir xeyli yüngülleşib özüme gelmişdim.
Hemin günden Lale xanımın boşanma meselesi ile yaxından maraqlanmış, artıq bir hefte içinde bütün senedleri hazırlayıb Cahada tehvil vermişdim. O ise evvelce mene, sonra ise qarşısındakı senedlere baxaraq:
-İndi vaxtım yoxdur. Axşam oxuyub melumat vererem. - deyib bir kenara qoymuşdu.
İlk işim olduğundan heyecanla ona verdiyim zaman açıb baxacağını düşünsem de indi onun hardasa vecsizliyini duyub doğrusu, üzüm düşmüşdü. İlk günden beri Cahadın kobudluğuna beled olsam da indiki hereketi meni incitmekden daha çox eseblerime toxunmuşdu. Axşama qeder ofisde güclükle oturub iş vaxtı biten kimi özümü çöle atmışdım. Biraz hava alıb ardınca eve gederek erkenden yatmışdım. Gecenin bir yarısı ise dayanmadan gelen zenge güclükle gözümü açdıqda tanış olmayan nömreni görüb evvelce ağlıma Rauf gelmiş, yuxulu halımla ne edeceyimi düşüne bilmirdim. Amma illerdir gelmeyen zengin mehz bu gece gelmeceyini nezere alaraq telefonu açıb qulağıma qoydum.
-Axşamın xeyir. Deyesen narahat etdim. - xettin diger ucunda Cahadın yorğun sesini eşidib yumulan gözlerim iri halda

<< 1 ... 109 110 [111] 112 113 ... 200 >>