dözmeyib razılıq vermişdi.
Axşama qeder güclükle ofisde oturub iş vaxtı bitdikde axır çıxa bilmişdim. Özümü xestexanaya çatdırdıqda Kerimi, yanında ise Cahadı görüb ister-istemez teeccüblenmişdim. Amma bu teeccübümü onlara belli etmeden Kerimi tebrik etmiş, ardınca ise Cahadın tebessümle dediyi :
-Bir daha salam. - sözüne gülümseyerek başımı yelleyib, Kerimi hem Terane hem de uşaqla bağlı sual ateşine tutmuşdum. Her ikisi razılığa gelerek qızlarının adını Nermin qoymuşdular. Balaca Nermin heyatlarına yeni nefes, yeni gözellikler getirmişdi özü ile beraber.
Kerimle birlikte Teranenin qaldığı otağa girdikde her ikisinin ailesi orda olduğundan utanaraq içeri keçib Teraneni öpüb qucaqlayıb tebrik etmişdim. O ise ne qeder heysiz olsa da mene gülümseyib sakitce:
-Sene de qismet olsun bu gözel hissler, Sumaya. - dedikde dolan gözlerimi güclükle gizledib "Çox sağol" deyerek daha da narahat etmeden otaqdan çıxdım. Ardınca Kerimden xahiş edib Nermini görmek istemişdim. O da menim bu isteyimi yere salmayıb güc-bela ile axır meni arzuma çatdırmışdı. Nermini gördükde üzümdeki tebessümle qorxa-qorxa onu qucağıma alıb öpüb qoxlamış, Kerime baxaraq:
-Bir daha tebrik edirem, Kerim. - dedim.
Yanımda dayanan Cahad da Nerminin başına sığal çekib asta sesle:
-Allah saxlasın. - deyib geriye addımladı.
Biraz sonra Nermini yeniden tibb bacılarına tehvil verib Kerimle sağollaşaraq getmek isteyirdim ki, Cahad:
-Men seni eve apararam, Sumaya. - dedikde evvelce çaşmış, eyni zamanda Kerimin tebessüm dolu üzünü gördükde utanmışdım. Emin idim ki, artıq ağlından başqa mövzular keçirdi. Cahad da veziyyeti anlamışdı ki, sözünü düzeldirmiş kimi davam etdi:
-Men de çıxırdım onsuz. Ona göre dedim.
-Yox, çox sağolun. Ehtiyac yoxdur. Özüm gederem. - üzümde sünii tebessümle dillendikde bu defe Kerim meseleye müdaxile etdi:
-Axşam vaxtıdır, tek getme. Cahad seni aparsın.
Her ikisinin qarşısında artıq söz işletmeyin menasızlığını anlayıb razılaşmışdım. Cahadla birlikte maşına doğru

<< 1 ... 112 113 [114] 115 116 ... 200 >>