inceleyirdi. Meqsedi meni deli etmekden başqa heç ne deyildi.
-Men divarlarla danışmıram, Cahad bey! Sizinleyem! Aytenle Raifeni niye işden atmısınız?!
-Öz iş yerimde qerarlarımı seninle meslehetleşmeliyem?! - elindeki kağızı ezib bu defe o qezeble mene baxırdı.
Eseble dediyim sözün çox da doğru olmadığını anlasam da artıq gec idi. Özümü cilovlayıb davam etdim:
-Size kim ne deyib bilmirem amma onları lazımsız bir meseleye göre işden çıxarmaq lazım deyildi. Kiminse çöreyine bais olmaq istemerem men.
-Seninle heç bir elaqesi yoxdu. Get işinin başına. - deyerek keçib yerinde eyleşdi.
Cahad sakit danışdıqca özümü sakitleşdirmeyim ebes yere gedirdi.
-Men o otağa getmeyecem! Siz nece insansınız bilib bilmeden camaatı işinden qovub hele rahatlıqla oturursunuz?!
-Aytenin derdini çekirsense, o artıq yeni iş yerinde oturub! Rahatladın?! Raife de yanında! Amma onların menim ofisimde yeri yoxdu! Ne menim, ne de menim etrafımdakıların şexsi heyatını müzakireye qoyanların burda yeri yoxdur! İndi get otağına!!! - onun qışqırığı mütleq ki, çölden eşidilmişdi.
Men yerimde gözlerim dolmuş halda dayanmış, ne geri gede bilirdim, ne de ireli. Güclükle ayaqlarımı sürüyüb otağıma getdikde bayaqdan ağlamamaq üçün özümü gücle sıxdığımın ferqine varıb göz yaşlarımı azad buraxmışdım artıq. Günortaya qeder güclükle özüme gelib nahar yemeyi üçün bele otaqdan çıxmamışdım. Ancaq başımı işle qatıb artıq heç ne düşünmemeye çalışırdım. Axşama yaxın qapının vurulmasına başımı qaldırıb qapının kandarında dayanan Cahadı görüb soyuq ifademi üzüme yerleşdirdim. O menden hansısa devet gözlese de sesimi çıxarmaq niyyetinde deyildim.
-Hesen müellimin senedlerini tapa bilmirem. Sendedir? - o eyni tonda, eyni ifadede olsa da seherkine nisbeten sanki daha sakit idi.
Heç ne demeden bir neçe deqiqe içinde lazım olanları tapıb ona tehvil verdikde o da kelme kesmeden otaqdan çıxdı.
O günden Cahadla her gün defelerle qarşılaşıb işle bağlı danışsaq da heç birimiz ne o günki meselelere, ne de ayrı

<< 1 ... 119 120 [121] 122 123 ... 200 >>