sebrsizlikle bir ah çekib:
-Ne olub? - dedi.
-Heç ne. Men... ,- ayağa qalxıb ora-bura baxaraq gözlerim çantamı axtarırdı. - Men gedim.
-Otur! - o qışqırmasa da sesindeki zehmi duyub daha bir kelme demeden qalxdığım kimi de yeniden oturdum.
-İndi ise eşidirem seni. - o arxaya söykenib yerini rahatlayaraq düz gözlerimin içine baxırdı.
Başımı aşağı salıb boynuma doladığım şerfle oynayır, diger terefden son günlerde yaranan Kerimle danışmaq isteyimi basdırmağa çalışırdım.
-Sumaya... - dedikde başımı qaldırmışdım. - Eşidirem seni. - tekrarladı.
-Merdan... Qardaşım evlenir. - özüm de bilmirdim nece amma sözler bir-bir dilimden tökülmüşdü artıq. Gözlerim bu sözlerden sonra ister-istemez dolmuş, gücle udqunurdum. Menim bu sözlerim qarşısında bir başqası olsa ya meni deli adlandırıb güler, ya da paxıllıq etdiyimi düşünüb meni başqa baxışlarla süzerdi. Kerim ise meni hedsiz sakitlikle qarşılayıb sözlerimin davamını getirmeyimi gözleyirdi. Onun susqunluğundan cesaretlenib davam etdim:
-O, heç menim üzüme de baxmır. ,- göz yaşlarım incitek süzülüb yanağıma axırdı artıq. - Mene nifret edir. Meni mehv eden ise... - burnumu çekib derinden nefes alaraq - bunun sebebkarı menem. - dedim. Danışdıqca çiyinlerimdeki yük xefifleyirdi sanki.
Kerimin mene doğru uzatdığı salfetle üz-gözümü silib yeniden susqunluğuma dönmüşdüm.
-O sene nifret ede bilmez. ,- aradakı sessizliyi Kerim pozdu bu defe. - Ola bilsin sene çox esebidir. Emin ol o da öz üreyinde mübarize aparır. Üreyindeki her nedirse hele seni bağışlamağa hazır deyil.

Kerime haqq verirdim ancaq daha da dözmek, gözlemek istemirdim, sebrim çatmırdı. Merdanın en gözel, en eziz gününde yanında olmaq, sevincini bölüşmek isteyirdim.
-Biraz sebr et. Her şeyin öz vaxtı var. ,- Kerimin tesellisi, artıq sual vermemesi gerginliyimi azaltmışdı nisbeten.
Biraz da oturduqdan sonra sağollaşıb otaqdan çıxdım. Aylardır davam eden seanslar deyesen hele yavaş-yavaş öz tesirini gösterirdi ki, ilk defe Kerime üreyimin bir küncünü

<< 1 ... 92 93 [94] 95 96 ... 200 >>