açmışdım. Bilirdim buna göre ne vaxtsa peşman olmazdım ancaq aylar sonra kimlese cüzi de olsa söhbet etmek mende qeribe duyğular oyatmışdı. Yadlaşmış hissleri cücertmişdi.

Beynimde dolandırdığım fikirlerle artıq eve gelib çatmışdım. Anam meni gördükde yene sevincek halda qarşılayıb dayanmadan elçilik barede danışırdı. Anamın qelbini qırmamaq üçün onun bütün sevincine şerik olur, her sözüne gülerüzle qarşılıq verirdim. Özüm de Merdana göre hedsiz sevinirdim ancaq diger terefden münasibetimiz yada düşdükce üreyim sıxılır, gerginleşirdim. Amma yene de çalışırdım özümü ancaq müsbet düşüncelere kökleyim.
-Sumaya belke sabah gedek üzük seçek Gülareye? - anamın qefil maraqla verdiyi suala gülümseyib:
-Ana belke biz qarışmayaq? Özleri getsin üreyince olsun. - dediyim zaman metbex qapısından içeri keçen Merdan söhbetimizi eşitmişdi ki, evvelce mene ardınca ise anama baxaraq:
-Ana her şeyi nece meslehetdir ele de et. - deyib otağına qalxdı.
Merdanın bu ani çıxışına teeccüblenen anam mene baxıb:
-Düz deyirsen. Yaxşısı özü getsin. - deyib susdu.
Bacı-qardaş arasındakı gerginlik onu da narahat edirdi. Bu günlerde bütün ailenin birge olmağı, her bir inceliyi, her bir detalı deyerek, gülerek etmeyini o da isteyirdi. Ancaq her kes sanki öz qovuğuna çekilmişdi. Bir tek anam idi canfeşanlıq edib mehribanlıq yaratmağa çalışan. Onun da bir faydası olmadığı gün kimi belli idi.

Bir neçe gün sonra artıq elçilik baş tutmuş, Gülarenin ailesi razılığı vermişdi. İndiyedek Merdandan Gülare ile bir kelme bele eşitmesem de anamgili eve getirdiyi zaman üzündeki gülüşden, gizlin sevincden anlayırdım Gülarenin onun üçün nece deyerli olduğunu. Tanışlıqları her kese maraqlı olsa da Merdan bir kelme danışmır, soruşduqda gülümseyerek "Size evlenmeyim lazım idi, evlenirem. Daha ne isteyirsiniz?" deyirdi.
Düzü, haqlı idi. Bize sadece onun xoşbextliyi idi vacib olan. Bunu da her defesinde açıq-aydın hiss edirdik.
Gülare evin tek uşağı olduğundan ailesi onun xeyir işini temteraqlı etmek

<< 1 ... 93 94 [95] 96 97 ... 200 >>