qalıb edir. Amma yene de hemin gün bütün axmaq, lazımsız fikirlere qarşı özüm de sedd yaratmışdım.
Belelikle, nişanı gözel ab-havada bitirib eve qayıtmışdıq. Her kes o qeder yorğun idi ki, kelme kesmeden otaqlara dağılışıb yatağa atmışdıq özümüzü. Yatağımda uzanıb bugün Merdanla bağlı her şeyi yeniden gözümün önünden keçirir, üzümde ister-istemez gülümseme yaranırdı. Diger terefden ilk defe Kerime bu söhbeti açdıqda onun dediklerini düşünüb indi daha yaxşı anlayırdım onu. Belke heqiqeten o da meni bağışlamaq isteyirdi. Belke günün birinde biz yeniden evvelki kimi olacaqdıq...Her ne qeder danışdıqda artıq arzularımın puç olduğunu, heç ne ümid etmediyimi desem de indi Merdanla olanları yadıma saldıqca biixtiyar üzümde gülüş yaranırdı. Bir terefim her şeyin düzeleceyine meni inandırsa da, düzü, diger terefim beynimin bir küncünü "axmaq olma, onlar seni heç vaxt bağışlamayacaq." sözleri ile doldururdu. Men özüm de bilirdim, onlar meni günün birinde bağışlasalar da heç ne evvelki kimi olmayacaqdı. Amma yene de bezen Merdanın meni ezizlemesine, atamın isti bir tebessümüne o qeder ehtiyacım olurdu ki...

Nişandan sonra Gülara ile münasibetlerimiz daha da yaxınlaşmışdı. Evvel-evvel utanıb çekinse de sonralar onun çılğın, inadçı xasiyyetine beled olduqca Merdanla nece bir-birlerine oxşadıqlarını daha yaxşı anlayırdım. Görüşlerimiz adeten Merdanın bizi eve qaytarması ile sonlandıqda emin idim ki, o da ikimiz arasındakı soyuqluğu hiss edirdi. Düzdür, Merdan bizi gördükde hal-ehvalımızı, neler etdiyimizi soruşardı amma adeten men susub oturmağı seçirdim. Gülare ise menden bir kelme olsun bu barede nese soruşub maraqlanmırdı. Bilirdim ki, Merdan da onunla bu barede kelme kesmeyib. Bacısının etdiklerini fexrle nişanlısına danışası deyildi yeqin ki.

Günler belece ötüb keçirdi. Evdeki münasibetlerimizde bir deyişiklik olmasa da dava-dalaş, ses-küy yox idi. Her kes bir-birini olduğu kimi qebul edib susmağı seçmişdi. Heyatımda yegane müsbet deyişiklik Kerimle bağlı idi.

<< 1 ... 96 97 [98] 99 100 ... 200 >>