Merdanla başlayan söhbetimizden sonra artıq onunla rahat danışır, gündelik meni sıxan meseleleri bezen o qeder müzakire edirdik ki, vaxtın nece gelib keçdiyinin ferqine varmırdıq. O, heqiqeten sözünün üstünde durub menimle bir dost, bir doğma münasibeti saxlayırdı. Yox, men ona heyatımla bağlı, başıma gelenler barede bir kelme olsun dememişdim. O heç özü de meni sıxmamışdı. Başa düşürdü ki, yaşadığım her nedirse aylar, iller keçse de, her şey unudulsa da men bunu heç kime rahatlıqla açıb deyesi deyildim. Bu sebebden o hemişe mene sebrli olmağımı, her şeyin qaydasına düşeceyini eminlikle deyirdi. İnanırdım??? Hardasa he. Başqa tutacaq bir budağım yox idi. Her ümid işığına qaçıb özüme bir cığır açmaq isteyirdim. Her cığırın sonu ise bir şeye dayanırdı - sebr.
Evimizde artıq toy danışıqları başlamışdı. Ne Merdan, ne de atamgil toyu uzatmaq fikrinde deyildiler. Odur ki, her iki ailenin razılığı ile toy iyun ayına planlaşdırılmışdı.
Aradan keçen müddetde bir neçe defe cesaretlenib Merdanla yeniden danışmağa çalışsam da onun üzündeki ifadeden geri addımlamalı olduğumu açıq-aşkar anlamışdım. Atamla ise ümumiyyetle bu barede düşünmemişdim. Keçen defeki hadiseden sonra qorxumdan, çekindiyimden bezen başımı qaldırıb üzüne de baxa bilmirdim. Doğrusu, atam daha evvelki kimi deyildi. Bezen üzüme baxır, sanki ne ise demek isteyirdi. Ancaq son anda özünü ele alıb fikrinden dönürdü. Bir neçe defe mene qayğı ile, nevazişle baxdığının da şahidi olmuş lakin tez de itmişdi o baxışlar. Anam da her defesinde meni bağrına basıb "Sebr et qızım. Her şey düzelecek." deyirdi. Sebr, sebr, sebr... Sebr daşına dönmüşdüm artıq.
Her defe anamla söhbet etdikden sonra yeniden her şey gözümün qarşısına gelirdi. Raufu, elediklerini, mene yaşatdıqlarını unutmamışdım. Bundan 100 il de keçse unuda bilmezdim. O menim heyatıma ele bir damğa vurmuşdu ki, heç vaxt silinmeyecekdi. En çox ise hele dünyaya göz açmamış övladımı bilerek mehv etmeyimi xatırladıqda yeniden qayıdıb evvelki Sumaya olurdum.

<< 1 ... 97 98 [99] 100 101 ... 200 >>