qalmayıb. Belke de sadece uşağının anasıyam onun üçün. Ne bilmek olardı ? ..
Ömerin artıq 5 ayı tamam olmuşdu. Bizim "ailemiz" ise sadece kağız üstünde davam edirdi. Boşanmaq haqqında da bir kelme olsun bir söz demirdi. Axı ne idi qarnının derdi?! Ömeri artıq Xalidi özüne daha çox bağlamışdı. Hiss edirdim ki , Xalid onsuz qala bilmir. Hemin gün yene Xalid Ömeri görmek üçün bize gelmişdi. Hava soyuq olduğu üçün çöle çıxmağa icaze vermemişdim deye o da mecbur Ömeri evde oynadırdı. Ömerin yemek vaxtı olduğu üçün Xalidin qucağında yemeyini yedizdirirdim. O ise hemişeki şıltaqlığı ile yemir , meni dolayırdı. Ya ağzını açmır , ya da yediyini ağzında saxlamırdı. Men ise tamam hövseleden çıxmışdım.
-Ömer besdir! Düz dayan ağzını da aç ! ,- üstüne ele qışqırırdım ki , sanki 5 aylıq körpe nese qanır.
-Qışqırma uşağa ,- bayaqdan sakit dayana beyzade ise nehayet sesini çıxartmışdı.
Men de artıq onun yaratdığı taktika ile gedirdim. Xalide fikir vermir , sözlerini duymurdum sanki.
-Ömer aç ağzını mamasının balası ,- deyib yemeyini yedizdirirdim ki , Ömer yene etdiyini edib bütün yemeyi üstüne bulaşdırmışdı.
Bu deyesen son damla olmuşdu.
Yaşadıqlarım meni yeterince esebi etmişdi deye bir de Ömerin nazı ile oynamaq meni lap deli edirdi.
-Sen çox qudurdun deyesen ! ,- deye qışqırıb Ömeri Xalidin qucağından alıb dayanmadan bağırırdım. Uşaq ise qorxudan ağlayırdı.
Men bu halıma esebini gizlede bilmeyen Xalid Ömeri qucağımdan alıb sakitleşdirib yatağına qoydu.
-Ne isteyirsen uşaqdan ?! Neyin hirsini ondan çıxırsan ?!
-Ne isteyecem?! Görmürsen elediklerini ?!
-Zeyneb 5 aylıq uşaqdan söhbet gedir! Bir de oğluma qışqırdığını görmeyim!
Xalidin bu sözü onsuz da son vaxtlar hessaslaşan meni daha da kövreltmişdi. Gözlerim qeyri-ixtiyari dolmuşdu.
-Sen bizi qoyub getmesen bele olmazdı ,- pıçıltı ile dillendim.
-Sen ki özün istedin bunu ,- deye kinaye ile gülümseyib otaqdan çıxdı.
Ne deye bilerdim? Haqlı idi. Men ise hele de onu günahkar çıxartmağa çalışırdım. Bayaqdan