aşağı saldım.
-Dalaşmasan burda olmazdın Zeyneb. Men sebebini soruşuram !
-Zerifeye göre dalaşdıq , men de .. ,- bayaqdan dolmuşdum deye artıq sözleri deyerken gözümden yaşlar axırdı. Burnumu çekib sözüme davam etdim ,- men de onu evden qovdum.
Nenem neyi gözlese de menden bele bir şey gözlemediyi üz ifadesinden aydın görünürdü. Söhbetin meğzinden kenara çıxıb meni danlamaq isteyini duysam da o , hele ki , mezemmetini sonraya saxladı :
-Zerifenin ne dexli var meseleye?
Bir hime bendmiş kimi ilk günden Zerife ile yaşadıqlarımı , onun sonuncu defe mene dediklerini , hetta boşanmaq üçün erize verdiyimi bir-bir neneme danışdım. Nenem de artıq Zerifenin ünvanına 20 illik heyatımda ilk defedir eşitdiyim qarğışları deyirdi.
-Onu görüm nogofil güllesine tuş gelsin. Heç axşama sağ qalmasın. Eybiyox , mene de yaman Şefiqe deyerler. ,- nenemin bu "neobıçnıy" qarğışlarına bilmirdim gülüm , yoxsa menasını derk etmeye çalışım. Bir de tebii ki , sonuncu dediyi söz ağlımda qalmışdı.
-Nene ne edeceksen ki?
-Sen qarışma men bilirem ,- deyib otaqdan çıxdı. Daha bilmirdim ağlından neler keçir , ancaq ümid edirdim ki , başımı ağrıdacaq ne ise olmaz.Nenem sözlerini deyib getdikden sonra arxasınca baxa-baxa qalmışdım. Bilirdim nenem yene nese edecek. Ancaq tek istediyim boşanma meselesi hell olana qeder başımın dinc olması idi. Yatağa uzanıb gözümü tavana dikmişdim. Ne arzularla , ne xeyallarla , ne ümidlerle qurduğum aile indi dağılırdı. Belke de evvelden anamla atam haqlı idi. Biz heç aile qurmamalı idik. Ancaq peşman deyilem. Ne Xalidi tanıdığım üçün , ne de onunla bu yolda addımladığım üçün. İndi ondan geriye sadece gözel günlerin gözümde canlanan fragmentleri ve Ömer qalmışdı. Gözümü yumub Xalidi gördüyüm ilk andan etibaren bütün xatireler gözümde canlandı. Sevgimiz , mübarizemiz .. Meni en çox kövrelden ise bir daha mene "Ağca qız" deye müraciet eden olmayacaqdı. Yene gözlerim dolmuşdu. Meni ağuşuna alıb ağladan xatirelerden Ömer xilas etmişdi. Ayağa qalxıb onu