olduğu kimi birinci rübü ela qiymetlerle bitirmişdim. Dekabrın , hemçinin de mektebin son günleri olduğu üçün derse çox az uşaq gelir , gelen oğlanlar ise min bir yolla dersden qaçırdı. Sinifde sadece 5-6 nefer qız qalırdı. Dersin son günü Şefeqle menden başqa heç kim yox idi dersde. Yene de oğlanlar dersden qaçmış , men ise sinif nümayendesi olduğum üçün mecbur sinifde oturmuşduq Şefeqle. Teneffüsde bufete düşeceyini xeber verib sinifden çıxan Şefeqe gülümseyib başımı aşağı salaraq yazı yazmağa davam edirdim ki , qapının açılması ile diqqetimi qapıya yöneltdim. Şefeq hele yenice çıxmışdı deye onun olmadığını bilirdim. Qapıdan içeri addımlayan Xalidi gördükde gözlerim az qala hedeqesinden çıxacaqdı. Qeyri-ixtiyari ayağa qalxıb ürkek baxışlarla ona baxırdım. Gülümseyerek mene yaxınlaşıb
-Qorxma Samir mektebde deyil ,- deyib menim qorxumu azaltmağa çalışırdı.
-Ne lazımdı? ,- soyuqluğumu yene ele almışdım.
-Zeyneb meni sehv başa düşme. Menim pis bir niyyetim yoxdu. Men ne qeder lazım gelse sene uzaqdan baxaram. Yaxınlaşmaram. Ancaq ele bilme ki , Samirden qorxub çekinirem. Tek meqsedim senin derslerine mane olmamaqdı. Bilirem ne qeder yaxşı oxuduğunu. İstemirem başın mene qarışsın.
Xalid danışır men ise ağzım açıq ona qulaq asırdım. Bunun ne olduğunu anlamağa çalışırdım. Bu sevgi etirafı idi? Yoxsa ne? Niye deyirdi ki , bunları mene?
Menden xeyli hündür olan Xalid mene doğru biraz eyilerek
-Utananda balaca burnunun qızarması sene çox yaraşır. He bir o vaxtkı burun faciesine göre üzr isteyirem ,- deyib çekici gülüşü ile meni süzmeye başladı.
Men hele de onun dediyini başa düşmeye çalışırdım ki , o artıq mene hemişeki gülümsemesi ile baxıb otaqdan çıxıb getmişdi.
Hele de gah onun sözlerini fikirleşir, gah da o getdikden sonra güzgüde qızaran burnuma baxırdım.
-Hem deyir dersine mane olmaq istemirem hem de gelib beynimi qarışdırıb gedir sarsaq! ,- öz-özüme danışırdım ki , Şefeqin gelmesi ile özümü ele alıb heç ne olmamış kimi gülümseyerek üzüne

<< 1 ... 7 8 [9] 10 11 ... 106 >>