icazə vermirəm.. olsa da üzülmürəm..Söz verdiyim kimi hələ də gülümsəyirəm..Hələ də sevincimə səbəb var...hələ də səni sevirəm... .. Hər məktubumda yazıram, yorulmuram, heç vaxt da yorulmadım bu sözdən: Anam səni çox istəyirəm... hər şeydən, hər kəsdən... Sənə məni tək buraxma, bu insanlarla bacara bilməyəcəm demişdim.məni tək qoyub getdin, amma eybi yox... Söz vermişəm..Ölənə qədər dik duracam, vursalar da,yıxsalar da dik duracam.. Əyilməyəcəm.Söz!
Bu gün namazımda sənin üçün çoxlu dua etdim, eşitdinmi?Allahdan sənə çoxlu dualar dilədim..İnşallah qəbul edər..Anam, söz verməsəydim bir dəqiqə də buralarda qalmazdım, gələrdim oralara... yanına... amma sənə sözüm var.. sözüm var... Səni heç bir zaman əyilməyə qoymadım, sağlığında cismini, mənəviyyatını . qürurunu alçaldanı mən alçaltdım! Sənə söz deməyə qoymadım! Vurduqca vurdular..dirəndim..yıxılmadım.bacara bildiyimi etdim sənin üçün. Indən sonra da edərəm..ta oralara qədər gəlməyə hazıram.. yetər ki çağır məni... yetər ki sən istə... Sağlığında dediyin sözləri nə yaxşı ki dinləmişəm.Mən özümdən, övladlığımdan narazı olmadım. Sən oldunmu?Ümid edirəm yox..ümid edirəm... hər məktubumda səndən üzr istəyirəm.. yenə də istəyirəm, səni incitmişəmsə bağışla...daha şəkillərimizə baxıb ağlamıram.İçimdən bağıraraq səni məndən aldığına Allaha üsyan etmirəm.Sözlərimə əməl edirəm. Söz verirəm səni həmişə sevəcəyəm...Ruhunu yanımda,əllərini saçlarımda hiss edirəm.İndi isə getməliyəm. Məktubumu yenə eyni yerə qoyuram... oxuyarsan..sözmü? Öpüşümü kağız parçasına etibar etmədim..saxladım o diyara gəldiyimdə özüm çatdırmağım üçün. Qucaqlıyıb qoxunu içimə çəkmək üçün..saxlamışam.. gəl deyəndə gəlmək üçün dayanmışam. Mənim qara gözlü anam, məgər mən səninlə yaşayırmışam...
Bu məktubu oxuyandan sonra Cabir Novruzun bir şeiri yadımda düşdü :
Bu sərdaba sevgilərdən, hörmətlərdən xoşum gəlmir.
İstəmirəm vaxt-vədəsiz şöhrəti mən,
Bir an ömrü milyon qızıl ölüm gələ, dəyişmərəm...
Diri üçün iynə boyda hörməti mən
Ölü üçün min heykələ