Bu gün sənsiz yaşamağın mümkünsüzlüyünü bir daha qəbul elədim. məgər sənsiz yaşamaq olmurmuş..Bəzən nəfəsim kəsilir,boğuluram.Sən yoxsan məgər mənim nəfəsim də sən imişsən. Məni yaşadan da sən imişsən. hardasan, Anam? ...mənim qara gözlü anam.. nə yaxşı ki tanrı səni mənə bəxş edibmiş anam.. amma aldı əlimdən.. Mən də gələcəm, söz! Səni oralarda tək qoymayacam. Yenə saçlarımı oxşayıb "ananın ağıllı balası” deyəssən, yenə masamız olacaq,mühüm məslələri həll edirmiş kimi uzun söhbətlər edəcəyik.Yenə üzündən öpəcəm.Söz verirəm mən də gələcəm !!! Söz!!! O günü səbirsizliklə gözlüyürəm. Səni görəcəyim, qoxunu içimə çəkəcəyim,sinənə, dizinə başımı qoyacağım günü..Səni orda da müdafiə edəcəm, orda da sevəcəyəm, orda da qoxluyacam tellərini anam... hərdən yaşadıqlarımızı xatırlayıram. Məgər biz necə də güclü imişik..O şərlərə , o yalanlara sinə gəldik, məhv elədik... onlar da bizi...Bax, belə ayırdılar bizi.. Dərddən, iztirabdan, acıdan getdin anam... Fələk səni qısqandı... mənim mələk Anam, qara gözlü anam.. Allah bizi ayıranlara da dərd verir.. 2-ci mərtəbədəki qonşumuzu xatırlayırsan , eləmi?! 4 gün əvvəl dili tutulub.. danışa bilmir..Yox,yox! Anam, sevinmirəm, sevinmərəm.Haqqı idi ancaq.. hər kəs haqqını alır.. sənin də haqqın bu idimi görəsən?! Bəs mənim haqqqım?...
.. Anam, sən öləndən sonra yazdığım 117-ci məktubumdu..oxuyursan, deyilmi?Yazmadığına görə qırılıram sənə.. sən də bir şeylər yaz.. Mənimçün darıxdınmı? Məni sevdiyindən yaz, özündən yaz, o diyardan yaz... yetər ki yaz.... ..Keçən məktubumda sənə demişdim , Universitetdə oxuyan bir oğlandan xoşum gəlir demişdim.Onun da məndən xoşu gəlirmiş... 4 ay sonra ilk dəfə bu gün danışdıq, inanırsan? Ilk dəfə göz-gözə gəldik,görmək istədiyim münasibəti gördüm... Gözləri dedi.dili deməsə də gözləri dedi... bilirəm, dedi.. Tələsmirəm anam, gözlüyürəm, səbrliyəm.Məni sevəcəyi günə qədər varam! Sevəcəyinə əminəm.Yox, yox anam, qısqanma..Heç kəsi səndən çox sevməyimə icazə vermərəm. Daha məni üzən bir şeyin olmasına