başa salacam... Men seve bilmerem. Sevmemeliyem... Özü de Yasemeni...
- Azad, sene qardaş mesleheti... Seni sevmeyen birini sevme... Sonra ezab çekersen...
- Bele edecem... Yasemen Keremi sevir... Ne olsa da, sevir ve sevecek... Gözünü açıb onu görüb... Geleceyini onunla düşünüb... Ne ise... Yasemen söhbetini bağlayaq... Özünden danış... Aynureye sevgini etiraf etdin?
- Azad... Bu mövzunu açma dememişem? Hem men Aynureni sevmirem!!!
- Esebleşme... Sevirsen... Nece ki sen meni tanıyırsan, elece de men seni tanıyıram... Öz sevginden qaçma...
- O, Zamanın bacısıdır...
- Olsun da...
- Zaman deyirem... Zaman... Dostumuz, sinif yoldaşımız Zaman... Onun bacısı bizim de bacımızdır... Nece deyerem ki, bacını sevirem? Bu kişilikden deyil...
- Bes ne edeceksen?
- Unudacam... Onsuz da, mama meni evlendirmek isteyir... Yaxşı qız tapsa, evlenecem...
- Sence, bu dediyin kişilikdendir bes? Seni sevmeyenle aile qurub onu da, özünü de bedbext edeceksen? Menim tanıdığım Elyar bu deyil... Kişi kimi sevgini etiraf et... Aynureni razı sal... Sonra Zaman meselesi hell olacaq... Allah böyükdür...
- Bilmirem, Azad, bilmirem... Her şeyi Allahın hökmüne buraxmışam... Görek neler yaşanır...
- Yaxşı olacaq... İnanıram... - Elyarın cesaretli olacağına inanmırdım... Bu işe özüm el atmalı olacaqdım... Teki dostum xoşbext olsun...(Sabina Nur)
İki gün idi ki, şirkete getmirdim... Layiheni evde hazırlayırdım... Yasemenle qarşılaşmaq istemirdim... Onu görsem, üreyim yumuşalar deye qorxurdum... Ne olsa da, qürurumu kenara qoymayacaqdım... Bu zamana kimi yeterince hisslerime göre davranmışdım... Bundan sonra ağlımı ön plana çekecekdim...
- Oğlum, işe niye getmirsen? Kefsiz dolanırsan evde... Qovublar seni? Ya işden çıxmısan?
- Mama, heç ne olmayıb... Müdir evde çalışmağa icaze verir... Men de bunu edirem...
- Bes niye kefsizsen?
- Bunu haradan çıxardın, mama? Men yaxşıyam...
- O qızla aran necedir?
- Hansı qızla?
- Neçe dene qız var? Yasemenle...
- Mama, neçe defe demeliyem