demək üçün adını çəkirdim ki....
- Azad
- Yasəmən..
Ikimiz də eyni anda başlamışdıq. əsəbi halımda gülmüşdüm yenə.
- Denən.
- Yox sən denən.
- Yasəmən əvvəlcə sən..
- Yox sən.
- Öncə xanımlar..
- Şey...mmm.. xoş gəlmisən..
- Çox sağol...
- ....
- Və ?
- Nə və?
- Deyəcəyin sözü gözləyirəm.
- Elə bunu deyəcəkdim. Hə bir də az əvvəlki mənzərəyə görə bağışla. Səni də boş yerə qatdıq söhbətə..
- Eybi yox.
- Indi sən de.
- Şey.. deyəcəkdim ki...
- Nə?
- Şey.. layihə...layihəni.. hə onu soruşacaqdım ki, nə yerdədir. Mən özümdə olanları bitirmişəm.
- Hm... demək layihə..mən də bitirmişəm.. bir iki xırda işi qalır. Onu da bitirərəm.
Azadın layihədən söz deməyəcəyinə əmin idim. Adamları az çox tanıyırdım. Nə deyəcəkdisə sözünü dəyişdi.. Amma eybi yox.. yaxında üzə çıxar. Ikimiz də başımızı aşağı salıb işimizi görürdük. Ara bir göz altı ona baxanda mənə baxdığını cəld baxışlarını çevirdiyini ya da eləcə nəsə düşünürmüş kimi edirdi. Kənardan olduqca gülməli görünürdü bu vəziyyəti.. əmin idim ki, nəsə demək istəyir, amma susur. Yenə başımı qaldırıb baxışlarını tutdum.
- Gördüm.. mənə baxırdın. Üzünü döndərmə..
- Nə.. kim...mən.. yox..
- Azad?
- Can
- ....
- Bağışla dilim öyrəşib hamıya belə deyirəm.
- Hm.. yaxşı... indi de görüm nə demək istəyirsən ki, bayaqdan sözünü topartlamırsan
- Kim mən..
- Nə olub sənə? Bizdən başqa adam var burda?
- Yox..
- Onda niyə bayqdan kim deyə soruşursan?
Azadı cırnatmaq xoşuma gəlirdi. Onu pis vəziyyətdə tutmuşdum sanki. Dili topuq vura vura danışırdı.. belə çox gülməli görünürdü.
- Denən... gözləyirəm..
- Heç nə demirdim..
- Azad özünü tanıtma.. sən elə belə qələmi atıb tutmarsan..
Azadın xasiyyəti idi. Bilirdim. Layihəni hazırlayanda nə vaxt söz demək istəyib deməyəndə qələmi atıb tuturdu..
- Qələm?
- Hə qələm...
- Yaxşı... amma söz ver əsəbiləşməyəcəksən.
- Onsuzda əsəbiyəm
- Onda demirəm.
- Indi lap əsəbləşəcəyəm görəcəksən.
- Yaxşı yaxşı... şey.. mən...
- Sən?
- Mən sizin