Üzülürdümmü? Elbette... Yasemene bu neçe günde bağlanmışdım... Ayrı qalmaq çetin olacaqdı... " Azad, Azad... Bu günleri de göreceyin varmış... Yasemen kimi qız senin fikrine hakim kesilib... Halbuki dikbaş qızlardan zehlen gedirdi... Eh, eh... Bu da 27 illik tenhalığın sonu... "
- Yasemen, gece düşündün?
- Neyi?
- Qızı...
- Qızı niye düşünürem? Mene qız lazımdır?
- Sene yox, mene lazımdır...
- He, onu deyirsen... Düşünmedim... İşim- gücüm qurtarıb... Yatmaq evezine qız tapacaqdım?
- Heç yaraşdırmadım bu hereketi sene...
- Hansı hereketi? Azad, sen ne danışırsan?
- Men bilen insan ağzında çıxardığı söze emel etmelidir... Özün demisen qız tapaq sene... İndi tap...
- Sen de dünenden heveslisenmiş...
- Elbette... Niye de olmayım? Tam evlenecek yaşdayam...
- Onda özün qız tap...
- Bele danışmırdın dünen... Sen tapacaqsan... Özü de Leyla kimi sakit birini... Yeqin, bilirsen nece qızları beyenirem... Senin zövqüne güvenirem...
- Yaxşı... Sene istediyin kimi qız tapacam... Söz verirem... Ancaq bir şertle...
- Yene şert? Mence, biz hemin etapı keçmişdik...
- Sözümü kesme... Eger layiheni sen udsan, qız tapacam... Men udsam, qızı yuxunda görersen...
- Hmmm... Men razı...
- Özüne bu qeder çox güvenirsen?
- Her zaman... - Yasemenin etdiklerine ad vere bilmirdim... Amma artıq qerar vermişdik...
3 gün keçmişdi... Layiheni bu gün teqdim edecekdik... İlqar bey vaxtı 2 gün evvele aldıqlarını bildirdiyi zaman işi sona çatdırmamaqdan qorxsaq da, her şey yaxşı olmuşdu... İlqar bey layiheni beyenmişdi... Son qerarsa rehberden asılı olacaqdı... Çox heyecanlanırdıq... Yasemenin heyecanı yere- göye sığmırdı... Men Yasemenden bundan sonra ayrılacağım üçün üzülürdüm... Layihe ikinci planda yer alırdı... İşi hansımıza verirlerse versinler... Sevinecekdim... Çünki ikimiz de eyni derecede çalışmışdıq... Hem de Yasemenin pis olmağını istemirdim... Her kes otağa toplaşdıqdan sonra biz de içeri keçmişdik... Önceden planlaşdırdığımız kimi layiheni teqdim etmişdik...