gelirsen...
- Men razı...
- Deqiq olsun ha...
- Söz dedim axı...
- Senin sözüne inam olmaz...
- Azad!!!
- Can Azad...
- Yene başladın? Dilini kesmek lazımdır?
- Göresen, kim kimin dilini kesmelidir?
- Seninle mübahise etmeyecem... Bu gün xoşbextem ve bu xoşbextliyi sevdiklerimle bölüşmeliyem...
- Anladım... Men de getmeliyem... - ikimiz de şirketden ayrılmışdıq... Ferqli şekilde sabahı düşünerek... (Sabina Nur)
Bu gün teyin etdiyim restoranın adresini mesajla Yasemene yollamışdım... Her şeyin yaxşı sonlanacağına ümid edirdim... Amma Yasemene etibar yox idi... Elyar ne olsa da, bu işden xeyirli çıxacağımı deyib meni üreklendirmişdi... Axşama kimi deqiqeleri saymışdım... Xanımlardan önce restorana çatıb ayrılmış masada yerimi rahatlamışdım... Bir neçe deqiqe sonra qapıdan içeri keçen Yasemeni ve yanındakı qızı görüb çaşmışdım... Niye axı bele hadiseler meni tapırdı? Niye?
- Benövşe, bende düşe, bizden size kim düşe? Adı gözel, özü gözel Azad bey... - Yasemen saxta gülüşle yanındakı xanımı mene teqdim etmişdi... Tebii ki, özünemexsus formada...
- Biz tanışıq...
- Nece?
- Azadla universiteti paralel qruplarda oxumuşuq...
- Ne? Niye?
- Yasemen, teecüblendiyini anlayıram... Amma masa etrafında söhbetimize davam etsek, daha yaxşı olar...
- Yaxşı... - Benövşe universitet illerinde meni beyenirdi... Heç onunla qarşılaşacağımızı yatsam, yuxumda görmezdim... Universitetde Benövşe dolayı yollarla tanış qızlardan mene xeber bele gönderirdi... Amma menim hemin iller sevmeye hevesim yox idi... Hem de arxamdan qaçan qızları beyenmirdim... Menim gözümde qız qürurlu olmalıydı... Ne qeder sevse de, özünü oğlanın önünde eymemeliydi...
- Azad, Benövşe menim köhne iş yerinden tanıdığım xanımlardan biridir... Özü gördüyün kimi gözel xanımdır... Ağıllıdır... - Benöşve gözel idi... Amma ağır tebietli qızlardan sayılmırdı... Hem de üzüne az qalmış 10 kilo makiyaj sütürdü... Sevmediyim xanım tipi... Ele bil Yasemen bilerek Benövşeni seçmişdi...
- Lap yaxşı...