gülüşü xoşuma gəlmədi.. bu qız bayaqdan az qalırdı ağlasın indi bunun kefini bir anda nə açdı de4yə düşüərkən mənim üzümdə olan təbəssüm itdi.. bizdən bir az aralıda olan kərəmi az qala tanımayacaqdım. Üzü gözü tüklü, yorğun, içkili vəziyyətdə dayanmış yazıq yazıq mənə baxırdı. O anda dondum. Onu heç vaxt belə görməmişdim. Azad qarşıma keçib mənə baxdı -“ gedək?” gah Azada gah da Kərəmə baxa baxa qalmışdım. Yenə də o duyğu qarışqlığı hər şeyi qatdı bir birinə. Amma kərəmi elə görəndə içim titrədi.. Çünki mən onu hələ də unutmamışdım...Bu gün Yasemenin halları çox xoşuma gelmişdi... Meni qısqandığını düşünmeye başlamışdım... Ta ki Keremi gördüyümüz ana kimi...
- Yasemen, getmirik?
- Azad, bir deqiqe...
- Yasemen, Kereme rast oldum... Düşündüm, sevinersen...
- Benövşe, sen qarışma!!!
- Yasi, bağışla meni... Men sensiz bacarmıram...
- Kerem, yaxınlaşma... İçmisen?
- Men sensiz her günümü bele başa vururam... Sehvimi anlamışam... Bağışla... Meni daha sensiz qoyma...
- Kerem, besdir!!! (Sabina Nur)
- İstesen, diz çökerem... He? Teki bağışla...
- Kerem... Xahiş edirem... Biabır oldum!!!
- Bağışla, bağışla... Sensiz qalmaq istemirem... Bağışla...
- Kerem, qalx ayağa... Yaraşmır sene!!! Qalx!!! İçkilisen!!!
- Yasemen, getmirsen ki? - artıq gördüyüm sehneden eseb meni boğurdu... Yeke kişi uşaq kimi diz çöküb bağışlanmaq dileyirdi...
- Azad, başlama!!!
- Neye başlamayım? Sual verdim!!!
- Offffffff... Hara gedim? Sen get!!! Mene bağlısan? Ne gözünü döyürsen? Get de!!!
- Yaxşı... - Yasemenin Keremi tek qoymaq istemediyini anlamaq çetin deyildi... Men orada dayanıb olacaqları daha artıq izleye bilmezdim... Ele olsa, Kerem elimde qalacaqdı... Yasemenin meni qısqanmadığını da başa düşmüşdüm... Onun tek sevdiyi, ne etse de, yanında istediyi Kerem idi... Bu heyatda sevilmekçün eclaf olmalıydın... Xanımlar hemişe onları inciden, qedrini bilmeyen kişileri sevirdiler...
- Azad, bes meni aparmırsan?
- Benövşe, ne isteyirsen?
- Ne oldu axı? Men demirem ki,