Əşiii Yasəmənin ki uşaq sevgisidir. Gözünü açıb Kərəmi görüb. Kərəm isə onu hər zaman alçaldıb. Yasəmini gözü görmürdü. Deyirdim acığına gəlirdi.. Amma eləydi. Yasəmən əslində çıltaq biridir amma sırf Kərəmə xoş olsun deyə ağır baş davranır, olduğu kimi görünməkdən qaçır. Düzdür insan sevdiyi üçün hər şey edər. Amma sevdiyin insan da səni olduğun kimi sevməlidir. Yoxsa Kərəm kimi. Bu insanın işi ancaq Yasəməni özünün istədiyi formaya salmaq idi..
- O gecə..
- ?
- Kərəm içib gəlmişdi.. diz çökdü.. düşündüm barışıb..
- Həə o gecə.. yoxx.. Kənan getdi götürdü.
- Kənan?
- Hə qardaşı.. Yasəmən ona zəng vurub çağırdı. Kənan gələn kimi isə bizə gəldi.
- Doğrudan?
- Hə, necə bəyəm.
- Nə bilim. Elə bildim onu elə peşiman görəndə..
- Kərəm bunu peşimanlığından etmir. Yasəmən də çox gözəl bilir. O sadəcə öyrəşib ki, istədiyi hər şey olsun. Yasəmən onu tərk edincə bunu həzm edə bilmədi sadəcə. əminəm ki, Yasəmən onun evlilik təklifini qəbul etsəydi bir müddət sonra Kərəm ondan imrina edəcəkdi..
- Niyə sevmirsən Kərəmi bu qədər. Bəlkə həqiqətən yaxşı biridir.
- Bir dəfə birlikdə resotranma getmişdik. Masa arxasında Yasəmən əmrlər yağdırmağa başladı. “Düz otur. Hamı bizə baxır. Mənə yaraşmalısan, mənə sevdiyini denən, bu gün mənə uyğun geyinməmisən” Ancaq öz eqosunu bəsləyəcək sözlər eşitmək istəyirdi. O gündən fikir verdim həmişə eyni şeyləri edir. Kənanla dost idik. O da qardaşının eqoist olduğunu özündən başqa heç kimi düşünmədiyini sevmədiyini deyirdi. Amma Yasəmən ona o qədər bağlanmışdı ki, bütün bunları görmürdü. Sevən insan kor olur deyirlər ha.. bax o vəziyyət.
- Səncə indi də sevir?
- Niyə soruşursan?
- Şey.. mən...elə belə.. maraqlı gəldi..
- Bilmirəm, amma əzabını çəkir. Baxma bu qədər müddətdə gözündə bu qədər böyütdüyün insan bir dəqiqədə sənin üçün necə heçə çevrilsin.. Amma yenə də deyirəm məncə Yasəmən sevmirdi.. sadəcə bağlılıq...bu qədər.
- əminsən?
- Azad ona həqiqətən dəyər verirsən?
- Mən.. nə.. şey...
- Narahat olma.