. Aramızda qalacaq söhbət.
- Leyla.. mən... hə.. dəyər vermək deyil artıq.. bu...bu nədir mən də bilmirəm.. amma..
- Amma?
- Necə deyim bilmirəm..
- Necə var elə də denən.
- Mənim üçün Yasəmən çox özəl biridir. Ağlıma gəlməzdi ki, bu xasiyyətdə insana....
- Nə? Denən Azad? Bu xasiyyətdə insana?
- Ona heç nə deməyəcəksən...
- Söz verirəm deməyəcəm..
- Mən ona...offf... mən ona aşiq olmuşam.. ohh nəhayət.... Mən qapalı insanam. Çox dostum da yoxdur. Hətta darıxdırıcı sayanlar belə var.amma mən beləyəm.. nə xoş sözlər deməyi bacarıram, nə xanımlara xoş olacaq şeylərə əhəmiyyət verənəm. Amma Yasəmən...o başqadır.. dikbaşlığı, dilinin altında deyinməyi, uşaqlığı, özünü böyük, xanım xatın göstərməyi, özündən əmin yerişi...bilmirəm.. hər şeyi ilə mənə ancaq müsbət təsir bağışlayır. Bəlkə də səninlə bölüşmək düz deyil.. Amma dediyim kimi mən ilk dəfədir belə şeylər yaşayıram.. necə rəfdar etmək lazımdır onu belə bilmirəm. Mənim həyatımda olan xanımlar ancaq anam və bacım olub. O qədər. Həmişə istədiyim hər şeyi əldə etməyə çalışmışam. Amma Yasəmən ilkdir ki, istədiyim halda mübarizə apara bilmirəm. Çarəsiz halda geri çəkilirəm.
- Niyə?
- O kərəmi hələ də sevir..
- Axı mən dedim.. o sadəcə bağlılıqdır. Dostumu məndən yaxşı tanıyacaqsan?
- Hər nədir.. Kərəm onun ağlında qalıb.. mənsə bu çəkildə mübarizə aparmaq istəmirəm. Məni kiminləsə tutuşdurub müqaisə eləməsini, hansımızın daha yaxşı olduğunu düşünməsini istəmirəm. Mən dəqiq insanam. Ya varlığımı məni olduğum kimi qəbul etsin ya yox. Kimisə unutmaq üçün yox..
- Azad, bir bacı kimi sənə söz deyəcəm. Daha da artıq söhbətə ehtiyac qalmayacaq. Bundan sonra necə edəcəyini özün düşün...
- Nə?
- Kərəm illərdir Moskvaya gedib gəlir. Özün də görmüsən onu.. Adamın Allahı var, çoix yaraşıqlıdır. Amma Yasəmən onu heç vaxt qısqanmayıb.
- Demək ki, güvənirmiş...
- Sən güvəndiyin sevdiklərini qısqanmırsan?
- ..... nə demək istəyirsən?
- Bu gecə Yasəmənin halını özün gördün...
- Və?
- Of Azad..