n qızarmışdım. Ya gerçəkdən ona nəsə demişəmsə.. Eşitmişdim ki, insan içəndə gerçəkləri danışır. Əgər elə demişəmsə demək mən gerçəkdən...
- Yox yox yox... ola bilməz.. yox..
- Amma demisən.
Azad otağa gəlmişdi. Yenə o üzündə özündən razı təbəssümlə üstümə üstümə gəlirdi. Mənsə geri gedirdim.
- Nə demişəm.
- Sevdiyini?
- Kimi?
- Məni
- Yalan deyirsən..
- Dedim axı yalan danışmıram mən heç vaxt..
Azadla lap yaxın dayanmışdıq. Nəfəsini üzümdə hiss edirdim. Bütün bədənim ürpərmişdi, həyəcandan ürəyim bulanırdı artıq.
- Bəs onda Nailəylə..
- Hə, bakılılar demiş anam bacım olsun dadlı piroq bişirir.. Amma.... mən dünən elə bir desertin dadına baxmışam ki.... indi də onu istəyirəm.
- Nəyin?
Divara qısılmışdım, hərəkət edəcək yerim yox idi artıq. Azad isə əli ilə divarı tutdu.. bütün üzümü süzüb danışmağa başladı.
- Doğrudan dünəni xatırlamırsan?
Həyəcandan səsimi udmuşdum. Başımla yox deyirmiş kimi işarə edincə Azad birdən geri çəkildi. Nəfəsimi necə içimə çəkmişdim. Gedib təzədən heç nə olmamış kimi masasında əyləşdi.. mənsə yerimdə donub qalmışdım. Indi bu nəydi ki? Ürəyim necə tez tez döyünürdü. Həyəcandan təzyiqim oynadı...
- Yaxşı ki, Leyla evdəydi.. yoxsa adımı ləkələyirdin..
Azadın bu sözünə donub qalmışdım. O da bərkdən gülməyə başlayınca başa düşdüm ki, mən doğrudan da nəsə eləmişəm. Hansı ki, xatırlamaqdansa ölsəm yaxşıdır.. Azad bərkdən gülüncə özümü daha da pərt olmuş hiss etdim. Az əvvəlki həyəcan, baş ağrım, ötən gecəni xatırlamamağım, indi də Azadın gülməyi.....özümü güclə toparlayıb udqunaraq ötən gecə neynədiyimi soruşdum. Azad qalxıb yanıma gələrək qulağıma pıçıltı ilə deyincə özümü saxlaya bilməyib ağlamışdım. Azadın haqqımda artıq heç də müsbət fikirdə olmayacağı üçün özü də hönkürtü ilə ağlamışdım. Son 2 gündür yaşadıqlarım meni xoşbext etmeye bes etmişdi... Her saat Yasemenin şirin hallarını, meni öpmesini xatırlayıb gülürdüm... Hele Leylanın dedikleri... Yasemen de menimle eyni hissleri daşıyırdı... Sadece, diline getirmek