i qısqanıram... Keremle eyni mekanda olmağını, onu hele de düşünmeyini, onunla eyni havanı qebul etmeyini bele qısqanıram...
- Azad...
- Can Azad... Onu heyatından birdefelik sil!!! Sen menimsen... Başqası ola da bilmez...
- Men...
- Sus... Nese demeyini istemirem...
- Azad... Xahiş ed... - sözünü bitirmesine icaze vermemişdim... Onu öpmeye başlamışdım... Yasemen bunu gözlemediyinden donub qalmışdı... (Sabina Nur)
- Keçen defe olanları unut... Bu da bizim ilk öpüşümüz... Çox şirinsen... Ve menimsen... - Yasemeni qucaqlayıb bağrıma basmışdım... Bu an bitmesin isteyirdim... Yasemenle sevgimi ömür boyu bölüşmek isteyirdim... Çox şey istemirdim... O günün sehrindən ayrıla bilmirdim. Hər şey bu qədər qısa zamanda necə dəyişdi mən də anlamadım. Bu insan sehri idi.. məni özünə necə bağlaya bildi. Özü də mənim tam əksim. Mən nə qədər çılğınamsa o o qədər sakitdir, mən nə qədər emosionalamsa o da o qədər sakitdir.. bizi birləşdirən nə idi bilmədim. Bəlkə də düz deyirlər mənfi və müsbt bir birini çəkər deyə. Azadla da elə oldu. Ani.. bəlkə də əvvəlcədən planlaşdırılmışdı.. əvvəlcdən bizim görüşümüz tanışlığımız qarşılaşmamız biz dünyaya gəlmədən planlaşdırılmışdı. Azad heç kimə bənzəmirdi. Heç kimə.. onun bu bənzərsizliyi də məni lap özünə çəkirdi. Hə kobud idi, xanımlarla rəfdarda standart idi, xoş cümlələri ard arda düzə bilmirdi, amma ürəyi təmiz idi, sevgi onun üçün müasir bir ətləşbəc deyildi, paylaşmağı sevirdi....çox saymaq olar. Bu insan mənim kimi ifritə üçün çox böyük hədiyyədir. Bəlkə də hardasa vicdan əzabı çəkirəm ki, mən niyə Kərəmə şans vermişəm. Düzdür Kərəmlə heç vaxt bu qədər yaxın olmamışdım. Ona hər zaman qadağalar qoyurdum. O da razı olurdu, amma Azad mənim bütün adətlərimin, qayda qanunlarımın üstündən xətt çəkmişdi. Yalnız o vardı artıq. Mən qısqanc insanam amma içimdəki bu qısqancclığın həddini bilmirdim. Azaddan gördüm. Onun başını qaldırıb şirkətdə kiməsə salam verməsinə belə əsəbiləşir qısqanırdım. Düzdür özümü o yerə qoymurdum, amma yenə