, niyə dava ediblər, Azad niyə susur deyə ürəyim partlayırdı. Ağlamamaq üçün özümü zorla tuturdum. Azadın nəfəs alıb verməsindən hiss edirdim ki, hələ də əsəbi keçmir.. Artıq evə çatırdıq. Binadan bir az aralı saxladı. Adətən onunla gələndə burada düşürdüm.. yol boyu üzümə belə baxmadı. Hər halda fikrindən daşındı artıq istəmir deyə düşünürdüm..Kərəmlə mənim aramda Azadı bu qədər əsəbiləşdirəcək heç bir şey olmayıb. Kərəm nəsə deyibsə belə günhaı öz boynuna. Azad mənə inanıb mənə güvənirsə məndən soruşacaq hər şeyi. Kiminsə sözünə güvənməyəcək. Susması qorxudurdu.. maşında 5 dəqiqə səssiz oturduqdan sonra qapını açıb kor peşiman düşmək istəyəndə əlimdən tutdu.. ona tərəf döndüyümdə yenə düz qarşıdakı yola baxırdı.
- Bir daha onu sənin ətrafında görsəm məndən incimə..
- Azad..
- Mən sözümü dedim.. yıxılıb ölsə belə sən ona yaxın durmursan.. eşitdin məni.
- Hə..
- Indi get evə....
- Sağol..
Qorxudanmı həyəcandanmı tir tir əsirdim.. nəsə deməyə belə risk etmirdim.. qapını bağlamağımla maşını sürüb getməyi bir olmuşdu.. ağlaya ağlaya binanın qarşısnda skamyada oturub sakitləşməyə çalışırdım. Getmişdi.. Azad getmişdi.. əmin idim artıq.. kərəm ona nəsə deyib.. və o getdi..fikrindən daşındı..
- Sənə deməmişəm ağlama...
- Azad...
- ...
- Azad..
Başımı qaldırıb onu görəndə tuta bilməyib qaçıb qucaqlamışdım. Amma hələ də qorxudan əsirdim. O da məni bərk bərk qucaqladı.
- Yasəmənim... sadəcə çox əsəbiyəm.. səni incitməmək üçün danışmıram. Öz xasiyyətimi bilirəm. əsəbi olduğum üçün.. Bağışla..
- Sən bağışla... mən..mən sənə layiq bir deyiləm.
- Sus! Bir də elə desən məndən incimə.. qətiyyən eşidirsən..
- Qaşın...qanayır..
- Cəhənnəməki...sən ağlama..
- Qayıtdın ha.. daha heç nə istəmirəm..
Yenə Azadı bərk bərk qucaqlamışdım
- Mən getməmişdim ki, qayıdam.. sənə dedim axı.. nə olur olsun gedən deyiləm. Sadəcə bunu bil ki, mən sevgimi paylaşıram amma sevdiyimi əsla..
- Səni sevirəm Azad.. sevirəm.
- Mən də səni..
Rahatlamışdım.. gözümün yaşını