silərək yenə Azadıqucaqlatıb onun ətrini içimə çəkirdim. Huzur dolu olmuşdum. Onun qollarının arası mənim üçün artıq başqa bir dünya idi. Buralardan qoparıb cənnətə atırdı məni elə bil..
- YASƏMƏN!!!
- Hiiii ata.....Son günler qelbim sevincden ve sevgiden pervaz edib uçmaq isteyirdi... Yasemen meni deli- divane aşiqe çevirmişdi... Kobud, sert, dili xoş tutmayan Azad getmiş, yerine Yasemenin üreyini xoş etmekçün beyninde şirin sözler quran biri gelmişdi... Yasemene sevgimi etiraf etsem de, onun dilinden bunu eşitmemişdim... Amma bilirdim ki, sevir... Sevgimizin xoşbext günlerini yaşayırdıq... Kerem de ortalarda yox idi... Bu üreyimce idi... Yaxşı ki, daha zeli olub Yasemene yapışmırdı... Amma bu gün her şey deyişmişdi... Kerem üze çıxmışdı... Yasemen barede olar- olmaz danışıb esebimi qaldırmışdı... Tebii ki, dersini almışdı... Amma son dediyi söz qulağımdan getmirdi... " Yasemen sonda menim olacaq... " Tam da bele söylemişdi... Düzdür, onun dediklerine mehel qoymurdum... Amma sevdiyimin adı başqa kişinin dilinde hallansın istemirdim... Buna göre, Yasemene tez zamanda elçi gedib onu xanımım etmek niyyetindeydim... Xoşbextliyi tam şekilde yaşamaq lazım gelirdi... (Sabina Nur) Azerbaycan kimi ölkede yaşayırdınsa, nişanlanıb aile qurmadan xoşbextlik haram idi... Yasemen her görüşümüzde " Atam bilse, meni öldürer... Atam çox sertdir... Atama nece deyecem? " kimi cümleler qururdu... Bizim ailede atam çox anlayışlı olduğu üçün Yasemenin atasının tam olaraq nece xasiyyete malik olduğuna dair fikrim yox idi... Ta ki bugünki qarşılaşmaya kimi...
- Yasemen, bu ne demekdir? Sen menim adımı rüsyav etmek isteyirsen? - yazıq kişini qınamırdım... Bizi heç de yaxşı veziyyetde görmemişdi...
- Ata... Şey... Vallah, göründüyü kimi deyil... Azad... O... Yeni...
- Sus!!! Qalx eve!!!
- Ata, Azad menim iş yoldaşımdır... Vallah, iş yoldaşımdır...
- Dedim ki, qalx eve!!! Seninle sonra danışacam!!!
- Onun günahı yoxdur...
- Sen menim qızı ne cüretle qucaqlayırdın? Hele danışır